Υπερπλεονάσματα: Δημοσιονομικός θρίαμβος ή οικονομία που στερείται οξυγόνου;

Υπερπλεονάσματα: Δημοσιονομικός θρίαμβος ή οικονομία που στερείται οξυγόνου;

Κάθε φορά που ανακοινώνονται υψηλότερα του αναμενομένου φορολογικά έσοδα και νέα υπερπλεονάσματα, η δημόσια συζήτηση κινείται σχεδόν αυτόματα προς την ίδια κατεύθυνση: η οικονομία πάει καλύτερα, το κράτος εισπράττει περισσότερα και οι δημοσιονομικοί στόχοι επιτυγχάνονται. Είναι όμως αυτή ολόκληρη η εικόνα;

Η πραγματική οικονομία δεν αξιολογείται μόνο από το ταμείο του κράτους. Κρίνεται από το αν οι επιχειρήσεις επενδύουν, αν δημιουργούνται ποιοτικές θέσεις εργασίας, αν αυξάνεται η παραγωγικότητα και αν τα νοικοκυριά βλέπουν το διαθέσιμο εισόδημά τους να βελτιώνεται. Όταν αυτά δεν συμβαίνουν με τον ίδιο ρυθμό που αυξάνονται τα δημόσια έσοδα, τότε τα υπερπλεονάσματα δεν αποτελούν απαραίτητα απόδειξη οικονομικής ευρωστίας.

Τα τελευταία δύο χρόνια η Ελλάδα κατέγραψε πρωτογενή πλεονάσματα αισθητά υψηλότερα από εκείνα που απαιτούσαν οι ευρωπαϊκές δεσμεύσεις. Η κυβέρνηση αποδίδει την εξέλιξη αυτή στην καλύτερη φορολογική συμμόρφωση και στην αποτελεσματικότερη καταπολέμηση της φοροδιαφυγής. Πρόκειται ασφαλώς για έναν παράγοντα που συνέβαλε. Δύσκολα όμως αρκεί, από μόνος του, για να εξηγήσει το μέγεθος της υπέρβασης.

Ένα σημαντικό μέρος των αυξημένων εσόδων προέρχεται από τους έμμεσους φόρους, οι οποίοι επιβαρύνουν την κατανάλωση ανεξάρτητα από το πραγματικό εισόδημα του πολίτη. Σε μια περίοδο όπου ο πληθωρισμός αύξησε τις τιμές σχεδόν σε όλα τα βασικά αγαθά, το Δημόσιο εισέπραξε αυτόματα περισσότερα μέσω του ΦΠΑ και των ειδικών φόρων κατανάλωσης. Με άλλα λόγια, όσο ακριβότερη γίνεται η καθημερινότητα, τόσο αυξάνονται και τα φορολογικά έσοδα.

Το ερώτημα, επομένως, δεν είναι αν το κράτος εισπράττει περισσότερα. Είναι αν η οικονομία μπορεί να αντέξει αυτή τη συνεχή αφαίρεση πόρων χωρίς να επηρεαστεί η αναπτυξιακή της δυναμική.

Κάθε ευρώ που αποσύρεται από την αγορά είναι ένα ευρώ λιγότερο για κατανάλωση, επένδυση ή αποταμίευση. Σε μακροοικονομικό επίπεδο, η περιορισμένη ρευστότητα μεταφράζεται σε χαμηλότερη οικονομική δραστηριότητα, ιδιαίτερα όταν οι πόροι δεν επιστρέφουν στην οικονομία μέσω παραγωγικών δημόσιων επενδύσεων αλλά κατευθύνονται κυρίως στη δημοσιονομική προσαρμογή και στην ταχύτερη απομείωση του χρέους.

Η μείωση του δημόσιου χρέους αποτελεί ασφαλώς θετικό στόχο. Ωστόσο, η ιστορία δείχνει ότι οι ανεπτυγμένες οικονομίες δεν μειώνουν το χρέος τους στερώντας διαρκώς πόρους από την παραγωγή. Το καθιστούν βιώσιμο επειδή αυξάνεται η οικονομική τους βάση. Όσο μεγαλώνει το ΑΕΠ, τόσο μικρότερο γίνεται το βάρος του χρέους ως ποσοστό της οικονομίας.

Εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη ελληνική πρόκληση. Η χώρα εξακολουθεί να παρουσιάζει χαμηλή παραγωγικότητα σε σύγκριση με τον ευρωπαϊκό μέσο όρο. Αυτό σημαίνει ότι παράγουμε λιγότερη αξία ανά εργαζόμενο, άρα δυσκολευόμαστε να στηρίξουμε υψηλότερους μισθούς, μεγαλύτερες επενδύσεις και ισχυρότερη ανταγωνιστικότητα.

Γι' αυτό και η δημόσια συζήτηση θα έπρεπε να μετατοπιστεί. Δεν αρκεί να ανακοινώνονται υπερπλεονάσματα ούτε να αναζητείται κάθε χρόνο ο τρόπος διανομής τους μέσω νέων παροχών. Το ζητούμενο είναι να δημιουργούνται οι προϋποθέσεις ώστε να μην προκύπτουν από υπερβολική φορολογική επιβάρυνση αλλά από μια οικονομία που παράγει περισσότερο πλούτο.

Στο ίδιο πλαίσιο αξίζει να επανεξεταστούν και ορισμένες στρεβλώσεις του φορολογικού συστήματος. Η πολύ χαμηλή φορολόγηση των μερισμάτων, σε συνδυασμό με ειδικά φορολογικά καθεστώτα που ισχύουν σε ορισμένους κλάδους, γεννά εύλογα ερωτήματα για το κατά πόσο το φορολογικό βάρος κατανέμεται ισόρροπα. Ένα σύστημα που επιβαρύνει κυρίως την κατανάλωση και την εργασία, αφήνοντας σχετικά ελαφρύτερη τη φορολόγηση του κεφαλαίου, δύσκολα μπορεί να χαρακτηριστεί πλήρως δίκαιο ή αναπτυξιακό.

Η Ελλάδα χρειάζεται μια διαφορετική ισορροπία. Λιγότερη έμφαση στη δημιουργία εντυπωσιακών δημοσιονομικών επιδόσεων και περισσότερη προσοχή στις μεταρρυθμίσεις που αυξάνουν την παραγωγικότητα, ενθαρρύνουν τις επενδύσεις και διευρύνουν τη φορολογική βάση μέσα από την ανάπτυξη και όχι μέσα από την υπερφορολόγηση.

Στο τέλος της ημέρας, η επιτυχία μιας οικονομικής πολιτικής δεν μετριέται μόνο από το ύψος των πρωτογενών πλεονασμάτων. Μετριέται από το αν οι πολίτες αισθάνονται ότι ζουν καλύτερα, αν οι επιχειρήσεις μπορούν να αναπτυχθούν και αν η οικονομία αποκτά τις προϋποθέσεις για διατηρήσιμη ανάπτυξη. Διαφορετικά, τα υπερπλεονάσματα κινδυνεύουν να μείνουν μια λογιστική επιτυχία που συγκαλύπτει τις αδυναμίες της πραγματικής οικονομίας.

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Η Ελλάδα της μόνιμης ακρίβειας: Πώς οι κυβερνητικές πολιτικές επηρέασαν τις τιμές.

Η χώρα μας κατατάσσεται στην 5η χειρότερη θέση της Ευρώπης για τον Ιούνιο, την ώρα που το Μαξίμου κόβει τις επιδοτήσεις και εκτινάσσει τα καύσιμα.

Τα επίσημα στοιχεία της Eurostat που έρχονται στο φως της δημοσιότητας γκρεμίζουν με πάταγο το κυβερνητικό αφήγημα περί δήθεν ελέγχου της ακρίβειας. Η Ελλάδα φιγουράρει στην 5η θέση με τον υψηλότερο πληθωρισμό στην Ευρωζώνη για τον Ιούνιο, αγγίζοντας το 3,9%. Η χώρα μας ξεπερνά κατά πολύ τον μέσο όρο της Ευρωζώνης που υποχώρησε στο 2,8%, αλλά και ισχυρές οικονομίες όπως τη Γερμανία (2,4%), τη Γαλλία (2%), την Ιταλία (3,1%) και την Πορτογαλία (3,1%). Ακόμα και το Λουξεμβούργο, με πολλαπλάσια εισοδήματα, έχει χαμηλότερο πληθωρισμό (3,8%), αποδεικνύοντας ότι η κυβέρνηση Μητσοτάκη αφήνει απροστατευτους τους Έλληνες καταναλωτές. Στη σχετική λίστα, χειρότερη εικόνα παρουσιάζουν μόνο η Λιθουανία με 5,5%, η Βουλγαρία με 5,3%, η Κροατία με 4,2% και η Κύπρος με 4%.

Το ράλι της ενεργειακής αισχροκέρδειας και οι αμείλικτοι αριθμοί της συνεχιζόμενης ακρίβειας.

Η ανικανότητα της κυβέρνησης να παρέμβει στην αγορά αποτυπώνεται ανάγλυφα στις επιμέρους κατηγορίες, όπου η ενέργεια καλπάζει με τον υψηλότερο ετήσιο ρυθμό στο 8,7% (από 10,8% τον Μάιο). Οι υπηρεσίες καταγράφουν αύξηση 3,2% (από 3,5%), ενώ τα τρόφιμα, τα αλκοολούχα ποτά και τα καπνικά επιβραδύνουν εικονικά στο 1,6%. Η πορεία του Γενικού Δείκτη Τιμών Καταναλωτή τους προηγούμενους μήνες αποκαλύπτει τη μόνιμη ασφυξία της αγοράς, καθώς ξεκίνησε από το 2,9% τον Ιανουάριο, ανέβηκε στο 3,1% τον Φεβρουάριο, στο 3,4% τον Μάρτιο, εκτινάχθηκε στο 4,6% τον Απρίλιο και κορυφώθηκε στο 4,9% τον Μάιο, προτού κλείσει στο 3,9% τον Ιούνιο, παραμένοντας σταθερά μακριά από τα προ πολέμου επίπεδα.

Το μόνιμο πάρτι ανατιμήσεων στα ράφια των σούπερ μάρκετ και η καθημερινή αφαίμαξη.

Την ίδια στιγμή, οι Έλληνες πολίτες συνεχίζουν να έρχονται αντιμέτωποι με το καθημερινό «καπέλο» στα βασικά αγαθά, καθώς σύμφωνα με το ΙΕΛΚΑ ο πληθωρισμός στα σούπερ μάρκετ ανήλθε στο 0,39% τον Ιούνιο 2026. Οι μεγαλύτερες ετήσιες αυξήσεις εντοπίζονται στα αλλαντικά με 4,80%, στα έτοιμα γεύματα με 3,91% και στις βρεφικές και παιδικές τροφές με 3,62%. Ακολουθούν τα γαλακτοκομικά και οι χυμοί ψυγείου με 3,59%, καθώς και τα νερά, τα αναψυκτικά και οι χυμοί με 3,37%, επιβεβαιώνοντας ότι η ακρίβεια χτυπά απευθείας το καλάθι της μέσης οικογένειας, χωρίς κανέναν ουσιαστικό έλεγχο από το υπουργείο Ανάπτυξης.

Το κυβερνητικό έγκλημα στα καύσιμα με το κόψιμο της επιδότησης και το ράλι στην αντλία

Το κερασάκι στην τούρτα της κυβερνητικής αναλγησίας αποτελεί η κατάργηση της κρατικής επιδότησης στην αντλία, η οποία οδήγησε σε άμεση αύξηση κατά 15 λεπτά στο πετρέλαιο κίνησης από την 1η Ιουλίου. Η μέση πανελλαδική τιμή στο ντίζελ διαμορφώνεται στο 1,61 ευρώ, με ορισμένα πρατήρια να το πωλούν ήδη στα 1,75 ευρώ ανά λίτρο, ενώ η αμόλυβδη βενζίνη έχει σκαρφαλώσει στο 1,92 ευρώ. Το εξοργιστικό είναι ότι ενώ το Μπρεντ βρίσκεται διεθνώς λίγο πάνω από τα 70 δολάρια, τιμή χαμηλότερη από την έναρξη του πολέμου στη Μέση Ανατολή, οι Έλληνες πληρώνουν το πετρέλαιο κίνησης 20 λεπτά ακριβότερα σε σχέση με τότε (ήταν 1,55 ευρώ) και την αμόλυβδη στα 1,92 ευρώ έναντι 1,75 ευρώ προ πολέμου, αποδεικνύοντας την πλήρη ανοχή της κυβέρνησης στην κερδοσκοπία.

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Η Οικονομία της Ευρώπης Κρέμεται από μια Κλωστή

Η οικονομία της Ευρώπης, και ακόμη περισσότερο της Γερμανίας, κρέμεται από μια κλωστή. Αφού η πολιτική ηγεσία αποχαιρέτησε την πυρηνική ενέργεια, κατέστρεψε σκόπιμα τα εργοστάσια, πλημμύρισε τα ανθρακωρυχεία και επέβαλε κυρώσεις στην προμήθεια ενέργειας από τη Ρωσία που είχε αποδειχθεί εδώ και δεκαετίες αξιόπιστη, εξαρτάται πλέον από τις εισαγωγές των ΗΠΑ και της Δυτικής Ασίας. Αλλά και εκεί, ένας μεγάλος πόλεμος διαφαίνεται.

Από τον Γιόχεν Μίτσκα

Τώρα, σύμφωνα με μια θεωρία, που διαδίδεται από Ιρανούς διανοούμενους, μεταξύ άλλων, είναι ότι το Ιράν, σε περίπτωση αναζωπύρωσης του πολέμου, σχεδιάζει να χρησιμοποιήσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση που θα πυροδοτηθεί από το Στενό του Ορμούζ για να επιβάλει την αλλαγή καθεστώτος στις ΗΠΑ. Μόλις πριν από δύο χρόνια, αυτή η θεώρηση θα είχε απορριφθεί ως «μεγαλομανία». Αλλά αφού το Ιράν αψήφησε τη μεγαλύτερη στρατιωτική δύναμη στον κόσμο και την ισχυρότερη της περιοχής, οι οποίες υποστηρίζονται και οι δύο από πολυάριθμες δικτατορίες του Κόλπου, αυτό δεν πρέπει να απορριφθεί πολύ βιαστικά. Παίζουν οι ΗΠΑ ντάμα ενώ το Ιράν παίζει GO;

Εν τω μεταξύ, οι ΗΠΑ μεταφέρουν αεροπορικώς περισσότερο στρατιωτικό εξοπλισμό στην περιοχή από οποιαδήποτε άλλη στιγμή από τον τελευταίο μεγάλο πόλεμο εναντίον του Ιράκ. Σύμφωνα με πληροφορίες, 60.000 Αμερικανοί στρατιώτες πρόκειται να εισβάλουν στο Ιράν μέσω του Ιράκ. Εκεί, στο Ιράκ, το σκηνικό προετοιμάζεται με την αποδυνάμωση των φιλοϊρανών πολιτικών μέσω μιας εκστρατείας «κατά της διαφθοράς». Η εικόνα είναι εντυπωσιακή & πιασάρικη – συμμετρικός πόλεμος εναντίον ασύμμετρης φθοράς. Πόσα από αυτά μπορούν να τεκμηριωθούν με πηγές και πόσα παραμένουν εικασίες;

Το Σημείο Εκκίνησης: Πόλεμος, Κατάπαυση του πυρός, Νέος παραβίαση

Ο επιθετικός πόλεμος ΗΠΑ-Ισραήλ εναντίον του Ιράν ξεκίνησε στις 28 Φεβρουαρίου 2026, με στοχευμένες επιθέσεις που οδήγησαν στη δολοφονία του Ανώτατου Ηγέτη Αλί Χαμενεΐ. Ο γιος του Μοτζτάμπα εξελέγη στη συνέχεια ως ο νέος αρχηγός του κράτους. Μετά από μήνες συγκρούσεων, οι ΗΠΑ και το Ιράν υπέγραψαν Μνημόνιο Συνεργασίας (MoU) στα μέσα Ιουνίου 2026 για τον τερματισμό της σύγκρουσης. Αυτή η εκεχειρία θεωρείται εύθραυστη: Στα τέλη Ιουνίου, μετά από επίθεση σε φορτηγό πλοίο στο Στενό του Ορμούζ που είχε παρακούσει τις ιρανικές οδηγίες, οι ΗΠΑ επιτέθηκαν ξανά σε ιρανικούς στόχους μετά από επίθεση σε φορτηγό πλοίο στα Στενά του Ορμούζ, η οποία αγνόησε τις οδηγίες του Ιράν, και το Ιράν κήρυξε ξανά κλειστό το στενό μετά τις ισραηλινές επιθέσεις στον Λίβανο. Ο επικεφαλής της Ιρανικής διπλωματίας, Αμπάς Αραγτσί, προειδοποίησε πρόσφατα ότι οποιαδήποτε μονομερής ενέργεια για το άνοιγμα του στενού του Ορμούζ θα κλιμακώσει περαιτέρω τις εντάσεις. Ακριβώς σε αυτό το πλαίσιο – μια πιθανή παραβίαση του Μνημονίου Συνεργασίας από το Ισραήλ και ένα νέο ξέσπασμα του πολέμου – αυτό είναι το υπόβαθρο του σεναρίου.

Τι έχει Αποδειχθεί: Ο Μοχλός του Ορμούζ ως Πραγματικό Μέσο Άσκησης Πίεσης

Από την έναρξη του πολέμου, το Ιράν έχει μπλοκάρει σε μεγάλο βαθμό το Στενό του Ορμούζ, μέσω του οποίου διέρχεται κανονικά περίπου το ένα πέμπτο (το 20%) του παγκόσμιου εμπορίου του πετρελαίου και του υγροποιημένου φυσικού αερίου. Από τον Μάρτιο του 2026, η Τεχεράνη εισήγαγε ένα σύστημα “τελών διέλευσης” – που δηλώνονται επίσημα ως πληρωμή για τις υπηρεσίες πλοήγησης, ασφάλειας και περιβάλλοντος – προκειμένου να αποφευχθούν οι κατηγορίες βάσει του διεθνούς δικαίου για ανεπίτρεπτα & παράνομα διόδια. Σύμφωνα με έναν Ιρανό βουλευτή, οφείλονται πλέον μεταξύ 1,5 και 2 εκατομμυρίων δολαρίων ΗΠΑ ανά πλοίο, τα οποία διαχειρίζεται ένας ειδικά συσταθείς οργανισμός. Οι αναλυτές θεωρούν υπερβολικές τις κυκλοφορούσες εκτιμήσεις για ετήσια έσοδα 40 έως 100 δισεκατομμυρίων δολαρίων. Το ένα έως δύο δισεκατομμύρια δολάρια είναι πιο ρεαλιστικό. Παρόλα αυτά, το σύστημα είναι οικονομικά αποτελεσματικό: Ένα αγκυροβολημένο δεξαμενόπλοιο χάνει χρήματα καθημερινά λόγω του κόστους του πληρώματος, των δόσεων αποπληρωμών των δανείων και των ασφαλίστρων κινδύνου πολέμου, επομένως για πολλές ναυτιλιακές εταιρείες, η πληρωμή τελών στην Τεχεράνη είναι απλώς φθηνότερη από την αναμονή.

Στην πραγματικότητα, αυτό το «τέλος ασφαλείας» θα μπορούσε να θεωρηθεί ως υποκατάστατο των μη ανακτήσιμων αποζημιώσεων που αναμφίβολα δικαιούται το Ιράν ως αποτέλεσμα του επιθετικού πολέμου. Μια υπόθεση ενώπιον του ΔΔΧ θα διαρκούσε χρόνια, αν όχι δεκαετίες, και τελικά οι ΗΠΑ απλώς θα αρνούνταν να πληρώσουν, παρόμοια με την καταδίκη στην υπόθεση της Νικαράγουας.

Επιστροφή στο παιχνίδι Go του Ιράν. Ο υπολογισμός ότι ένα ακόμη πλήρες κλείσιμο του στενού θα έπληττε σκληρά την παγκόσμια οικονομία δεν είναι επομένως αβάσιμος – ένα σχέδιο ψηφίσματος του Συμβουλίου Ασφαλείας του ΟΗΕ για την αναγκαστική επαναλειτουργία του έχει μέχρι στιγμής αποτύχει λόγω του βέτο της Ρωσίας και της Κίνας.

Δεδομένου ότι η Ρωσία επωφελείται ακόμη και από το κλείσιμο του Στενού του Ορμούζ λόγω των αυξανόμενων τιμών του πετρελαίου, δεν μπορεί να υποτεθεί ότι δεν θα ασκήσει βέτο εάν το Συμβούλιο Ασφαλείας επιχειρήσει να επιβάλει την επαναλειτουργία του. Και έτσι με έξυπνο τρόπο, το Ιράν χορηγεί επιλεκτικά άδεια μόνο σε συγκεκριμένα δεξαμενόπλοια που δεν συνδέονται με χώρες που υποστηρίζουν τον επιτιθέμενο συνασπισμό των ΗΠΑ/Ιράν.

Ιράκ: Μια Πραγματική Εκστρατεία κατά της Διαφθοράς – με Ασαφή Στόχο

Μια εκστρατεία δήθεν «κατά της διαφθοράς» βρίσκεται σε εξέλιξη στο Ιράκ από τα τέλη Ιουνίου 2026. Ο πρωθυπουργός, ο οποίος στην πραγματικότητα εξελέγη αρχικά, εξαναγκάστηκε να παραιτηθεί από το αξίωμά του υπό την πίεση των ΗΠΑ. Ο νέος επικεφαλής της κυβέρνησης, Αλί αλ-Ζαΐντι, ο οποίος ορκίστηκε μόλις στις 16 Μαΐου 2026 και ο διορισμός του οποίου έγινε αποδεκτός από τις ΗΠΑ, διέταξε μια νυχτερινή επιδρομή (Επιχείρηση Φατζρ) στην βαριά οχυρωμένη Πράσινη Ζώνη της Βαγδάτης. Επίλεκτες μονάδες της Αντιτρομοκρατικής Υπηρεσίας συνέλαβαν περίπου 47 πολιτικούς, βουλευτές και αξιωματούχους μέσα σε λίγες ημέρες. Αρκετοί βουλευτές είχαν προηγουμένως στερηθεί της βουλευτική ασυλία τους. Η αφορμή για αυτή την επιχείρηση ήταν μια υπόθεση λαθρεμπορίου που αφορούσε τον Υφυπουργό Πετρελαίου Αλί Μααρίτζ, στον οποίο επιβλήθηκαν κυρώσεις για βοήθεια και υποκίνηση στην εκτροπή του ιρακινού πετρελαίου στο Ιράν. Σύμφωνα με το Iran International, μεταξύ των συλληφθέντων ήταν αρκετοί πολιτικοί από το φιλοϊρανικό σιιτικό στρατόπεδο.

Αυτό σημαίνει ότι η εκστρατεία «κατά της διαφθοράς» που αναφέρεται στο αρχικό κείμενο έχει μια πραγματική βάση – ο χρόνος της συμπίπτει επίσης με την προγραμματισμένη επίσκεψη του αλ-Ζαΐντι, του δοτού Πρωθυπουργού του Ιράκ, στην Ουάσινγκτον τον Ιούλιο, κατά την οποία αναμένεται να δεσμευτεί για τον αφοπλισμό των φιλοϊρανικών πολιτοφυλακών. Ωστόσο, οι παρατηρητές προειδοποιούν για μια υπερβολικά απλοϊκή ανάγνωση: Η Jerusalem Post ανέφερε ότι, σε αντίθεση με τις ευρέως διαδεδομένες υποθέσεις, οι επιδρομές δεν κατευθύνθηκαν αποκλειστικά εναντίον προσωπικοτήτων που βρίσκονται κοντά στο Ιράν, αλλά σε όλο το πολιτικό φάσμα, συμπεριλαμβανομένων των σουνιτών πολιτικών Ένα άρθρο γνώμης στην εφημερίδα The National, από την άλλη πλευρά, επεσήμανε ότι ο Ιρανός Υπουργός Εξωτερικών Αραγτσί έγινε επίσης δεκτός στη Βαγδάτη την ίδια ημέρα και ότι «και τα δύο μέρη φάνηκαν να είναι ικανοποιημένα» – ένα εύρημα που υποδηλώνει περισσότερο μια συμβολική επίδειξη δύναμης από τη νέα κυβέρνηση παρά για μια στοχευμένη εκκαθάριση που ενορχηστρώθηκε από την Ουάσινγκτον, εκτός αν επρόκειτο απλώς για ένα διπλωματικό τέχνασμα.

Άρθρα ειδήσεων

Η υποτιθέμενη συγκεκριμένη σύνδεση – μια εκκαθάριση στο πλαίσιο της προετοιμασίας για τη διέλευση περίπου 60.000 Αμερικανών στρατιωτών – υποστηρίζεται κυρίως από σχολιαστές που βασίζονται αποκλειστικά σε δεδομένα για εξαιρετικά εντατικές στρατιωτικές μεταφορικές δραστηριότητες.

Η “Οικονομική Πολιτική” του Μπέσεντ

Ο υπουργός Οικονομικών των ΗΠΑ, Σκοτ ​​Μπέσεντ, δήλωσε στην Επιτροπή Τραπεζών της Γερουσίας των ΗΠΑ στις 5 Φεβρουαρίου 2026, επί λέξει ότι είχε δημιουργηθεί «έλλειμμα δολαρίου στη χώρα», το οποίο κορυφώθηκε με την κατάρρευση μιας μεγάλης Iρανικής τράπεζας τον Δεκέμβριο του 2025: Η κεντρική τράπεζα αναγκάστηκε να τυπώσει χρήματα, το ριάλ είχε καταρρεύσει, ο πληθωρισμός εκτοξεύτηκε – «και ως εκ τούτου είδαμε τον ιρανικό λαό στους δρόμους», και αυτό οδήγησε τον ιρανικό λαό στους δρόμους.

Ήδη από τις 20 Ιανουαρίου, στο Παγκόσμιο Οικονομικό Φόρουμ στο Νταβός, είχε ήδη διατυπώσει παρόμοια λόγια, περιγράφοντας την τη διαδικασία αυτή ως «οικονομική πολιτική – χωρίς πυροβολισμούς», ως de facto διεξαγωγή οικονομικού πολέμου χωρίς πυροβολισμούς. Αυτό βασιζόταν σε μια ομιλία που είχε ήδη εκφωνήσει τον Μάρτιο του 2025 στο Οικονομικό Σύλλογο της Νέας Υόρκης, στην οποία δήλωσε ανοιχτά τον στόχο του να προκαλέσει την κατάρρευση της οικονομίας του Ιράν. Αυτές οι δηλώσεις επιβεβαιώνονται επανειλημμένα από τα πρακτικά της Γερουσίας, καθώς και αναφορές από το NPR και το Al Jazeera, και τον έλεγχο γεγονότων από το PolitiFact. Επομένως, ο ισχυρισμός – ότι οι στοχευμένες χρηματοοικονομικές επιχειρήσεις ήταν ο πρόδρομος της αλλαγής καθεστώτος – δεν αποτελεί εικασία στο πλαίσιο της τρέχουσας σύγκρουσης στο Ιράν, αλλά μάλλον μια δημόσια αναγνωρισμένη στρατηγική των ΗΠΑ που προηγήθηκε των μαζικών διαμαρτυριών τον Δεκέμβριο του 2025/Ιανουάριο του 2026 και το ξέσπασμα του πολέμου στα τέλη Φεβρουαρίου 2026.

Το Δεύτερο Στάδιο: Ένοπλες Ομάδες & Διαμαρτυρίες που Κλιμακώθηκαν

Πρώτα οικονομική πίεση, έπειτα ένοπλες ομάδες για να μετατρέψουν τις διαμαρτυρίες σε βίαιες ταραχές. Ο ίδιος ο Μπέσεντ παρέχει τα στοιχεία για το πρώτο στάδιο. Για το δεύτερο στάδιο, οι πηγές είναι ανάμεικτες, αλλά όχι άνευ ουσίας. Ένας Ιρανός κυβερνητικός αξιωματούχος ισχυρίστηκε δημόσια ότι «το Ισραήλ και ένοπλες ομάδες στο εξωτερικό» υποστήριξαν και εξόπλισαν τους διαδηλωτές – ωστόσο, αυτός είναι ένας ισχυρισμός της ίδιας της Ιρανικής κυβέρνησης, η οποία έχει συμφέρον να παρουσιάζει τις διαμαρτυρίες ως ενορχηστρωμένες & ελεγχόμενες από το εξωτερικό και, όπως τους αρέσει να λένε στη Δύση, «δεν μπορεί να επαληθευτεί ανεξάρτητα».

Ωστόσο, ανεξάρτητα τεκμηριωμένα στοιχεία αναφέρουν ότι ένας λογαριασμός κοινωνικής δικτύωσης που συνδέεται με τη Μοσάντ, ο οποίος γράφει στα περσικά, κάλεσε τους Ιρανούς να συμμετάσχουν στις διαμαρτυρίες και υποσχέθηκε υποστήριξη «επί τόπου», ότι ο πρώην διευθυντής της CIA, Μάικ Πομπέο, χαιρέτησε δημόσια «κάθε πράκτορα της Μοσάντ που περπατά δίπλα τους» και ότι ο Ντόναλντ Τραμπ έστειλε μια ανάρτηση στο Truth όπου ανακοίνωσε την παρέμβαση των ΗΠΑ σε περίπτωση που η κυβέρνηση διατάξει τα στρατεύματά της να πυροβολήσουν τους διαδηλωτές. Αυτό αποδεικνύεται από τη στοχευμένη άσκηση επιρροής και τις ανοιχτές εκφράσεις συμπάθειας από δυτικούς κύκλους πληροφοριών. Το γεγονός είναι ότι περίπου 214 μέλη των Ιρανικών δυνάμεων ασφαλείας σκοτώθηκαν από ένοπλους διαδηλωτές, ότι ο συνολικός αριθμός των γνωστών θυμάτων είναι μεταξύ 3.000 και 3.600 και ότι υπάρχουν πολλά βίντεο που δείχνουν ένοπλους άνδρες να ανοίγουν πυρ αδιακρίτως μέσα σε πλήθη και εναντίον των δυνάμεων ασφαλείας. Επιπλέον, ομάδες ενόπλων ανδρών που προσπαθούσαν να διεισδύσουν στα σύνορα από το Ιράκ σκοτώθηκαν σε ανταλλαγή πυροβολισμών από τις συνοριακές φρουρές.

Τι Παραμένει Ανοιχτό: Το Σενάριο Αλλαγής Καθεστώτος για τις ΗΠΑ

Αυτό που παραμένει αναπόδεικτο, ωστόσο, είναι ότι το Ιράν σχεδιάζει τώρα σκόπιμα να χρησιμοποιήσει μια παγκόσμια οικονομική κρίση που πυροδοτήθηκε από το Στενό του Ορμούζ για να επιβάλει αλλαγή καθεστώτος στην Ουάσινγκτον. Σε αντίθεση με τις δηλώσεις του Αμερικάνου Υπουργού Μπέσεντ σχετικά με τις δικές του ενέργειες εναντίον του Ιράν, καμία επίσημη ιρανική θέση ή αξιολόγηση από τις δυτικές υπηρεσίες πληροφοριών δεν μπορεί να βρεθεί στις αξιολογημένες πηγές που να υποστηρίζουν αυτόν τον ισχυρισμό.

Είναι τεκμηριωμένο ότι η Τεχεράνη χρησιμοποιεί επιδεικτικά το Στενό του Ορμούζ ως διαπραγματευτικό χαρτί και σύμβολο κυριαρχίας και έχει δημιουργήσει ένα μόνιμο μέσο οικονομικής πίεσης με το σύστημα διοδίων. Ο ισχυρισμός ότι αυτό το γεγονός υπονοεί μια στρατηγική πρόθεση να προκαλέσει σκόπιμα μια κρίση στην κυβέρνηση των ΗΠΑ παραμένει μια εύλογη αλλά αναπόδεικτη κλιμάκωση.

Από την άλλη πλευρά, δεν υπάρχει πραγματική πολιτική εναλλακτική λύση στις ΗΠΑ. Τελικά, η εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ όσον αφορά τη Δυτική Ασία καθορίζεται στο Κογκρέσο μέσω ισραηλινών οργανισμών επιρροής (λόμπι) όπως είναι η AIPAC.
Ανάλυση πολιτικής

Mill and Go – αλλά με Υποσημειώσεις

Η εικόνα του συμμετρικού πολεμικού παιχνιδιού Nine Men’s Morris έναντι του στρατηγικού παιχνιδιού περικύκλωσης Go, σίγουρα αντικατοπτρίζει με ακρίβεια την πραγματική ασυμμετρία μεταξύ της Αμερικανικής ισχύος πυρός και των ιρανικών τακτικών φθοράς – και πολλά δομικά στοιχεία της αρχικής θέσης είναι καλύτερα τεκμηριωμένα από ό,τι υποδηλώνει μια πρώτη ερμηνεία.

«Αλλά ανεξάρτητα από το αν το Ιράν ακολουθεί ένα γενικό σχέδιο για την αλλαγή του καθεστώτος στις ΗΠΑ, σε περίπτωση αναζωπύρωσης του πολέμου ή/και χερσαίας εισβολής των ΗΠΑ, η Ευρώπη θα υποφέρει πριν από τις ΗΠΑ. Ενώ οι δεξαμενές πετρελαίου ξαναγεμίζονται αυτή τη στιγμή στην Ασία, η Κίνα εξακολουθεί να διαθέτει σημαντικά αποθέματα, και οι ΗΠΑ έχουν τα δικά τους αποθέματα πετρελαίου, αν και αυτά δεν επαρκούν για να καλύψουν τις ανάγκες τους, και οι τιμές αναπόφευκτα θα εκτοξευθούν στις ΗΠΑ χάρη στον καπιταλισμό, σε περίπτωση που παρεμποδιστεί ο εφοδιασμός με πετρέλαιο μακροπρόθεσμα.» 

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Τα data centers δεν είναι «σύννεφο»: Πόσο ρεύμα και νερό θα ζητήσει η τεχνητή νοημοσύνη από την Ελλάδα

Η τεχνητή νοημοσύνη παρουσιάζεται συχνά ως άυλη τεχνολογία. Ως λογισμικό, ως αλγόριθμος, ως «σύννεφο». Η πραγματικότητα είναι λιγότερο αφηρημένη και πολύ πιο βαριά. Πίσω από κάθε ερώτηση σε ένα σύστημα AI, πίσω από κάθε αρχείο που αποθηκεύεται στο cloud, πίσω από κάθε ψηφιακή υπηρεσία που θεωρείται πλέον αυτονόητη, υπάρχουν τεράστιες βιομηχανικές εγκαταστάσεις, γεμάτες servers, καλώδια, συστήματα ψύξης, υποσταθμούς ηλεκτροδότησης και εφεδρικές υποδομές. Τα data centers είναι το φυσικό σώμα της ψηφιακής οικονομίας. Και αυτό το σώμα χρειάζεται ρεύμα, νερό και γη.

Από Νίκος Κυριακάκης

Η διεθνής εικόνα είναι ήδη αποκαλυπτική. Σύμφωνα με τη Διεθνή Υπηρεσία Ενέργειας, η παγκόσμια κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας από data centers αναμένεται να διπλασιαστεί έως το 2030, φθάνοντας περίπου τις 945 TWh, δηλαδή σχεδόν το 3% της συνολικής παγκόσμιας κατανάλωσης ηλεκτρικής ενέργειας. Από το 2024 έως το 2030 η κατανάλωση των data centers προβλέπεται να αυξάνεται περίπου κατά 15% ετησίως, ρυθμός πολλαπλάσιος σε σχέση με την αύξηση της κατανάλωσης στους υπόλοιπους τομείς της οικονομίας.

Η Ευρωπαϊκή Επιτροπή έχει ήδη αναγνωρίσει το μέγεθος του προβλήματος. Τα data centers υπολογίζεται ότι καταναλώνουν περίπου 1,5% της παγκόσμιας ηλεκτρικής ενέργειας, δηλαδή περίπου 415 TWh ετησίως, ενώ η ίδια πρόβλεψη παραπέμπει σε υπερδιπλασιασμό μέχρι το τέλος της δεκαετίας, κυρίως λόγω της εκρηκτικής ανάπτυξης της τεχνητής νοημοσύνης και των ενεργοβόρων υπολογιστικών συστημάτων που απαιτεί.

Η Ευρώπη μπροστά σε νέα ενεργειακή πίεση

Το πρόβλημα δεν είναι θεωρητικό. Τον Ιούνιο του 2026, η Ευρωπαϊκή Ένωση ανακοίνωσε ότι προχωρά σε ελάχιστα πρότυπα ενεργειακής απόδοσης για τα data centers, ακριβώς επειδή η κατανάλωσή τους αυξάνεται με ταχύτητα που μπορεί να πιέσει τα δίκτυα και να αυξήσει το κόστος ηλεκτρικής ενέργειας. Σύμφωνα με το Reuters, η ισχύς των data centers στην Ε.Ε. προβλέπεται να αυξηθεί από 12 GW σε 28 GW έως το 2030, ενώ η συμμετοχή τους στην ευρωπαϊκή κατανάλωση ηλεκτρικής ενέργειας αναμένεται να ξεπεράσει το σημερινό 2,5%. Η ίδια αναφορά σημειώνει ότι τα data centers θα μπορούσαν να αντιπροσωπεύσουν το 20% της αύξησης της ζήτησης ηλεκτρικής ενέργειας στις ανεπτυγμένες οικονομίες έως το 2030.

Για την Ελλάδα, το ζήτημα αποκτά ειδικό βάρος. Η χώρα επιχειρεί να εμφανιστεί ως κόμβος ψηφιακών υποδομών στη Νοτιοανατολική Ευρώπη, αξιοποιώντας τη γεωγραφική της θέση, τις υποθαλάσσιες καλωδιακές συνδέσεις, την εγγύτητα με τη Μέση Ανατολή και τη Βόρεια Αφρική, καθώς και το ενδιαφέρον μεγάλων τεχνολογικών ομίλων. Η Microsoft έχει ήδη προωθήσει στρατηγική επένδυση για τρία data centers στην Αττική, σε Σπάτα και Κορωπί, με σκοπό την παροχή υπηρεσιών Microsoft Cloud, Azure, Microsoft 365, Dynamics 365 και Power Platform από ελληνικό έδαφος.

Η επένδυση της Microsoft έχει συνολικό προϋπολογισμό 976,168 εκατ. ευρώ, χωρίς ΦΠΑ, σύμφωνα με τη Ναυτεμπορική, μετά την έγκριση κινήτρων από το υπουργείο Ανάπτυξης. Το πρώτο data center προβλέπεται να κατασκευαστεί στο επιχειρηματικό πάρκο «Πέτρα-Γιαλού-Βούλια-Προκαλήσι» στη Δημοτική Ενότητα Σπάτων-Λούτσας, ενώ το δεύτερο και το τρίτο στην περιοχή «Μπουρμπουτσάνα» του Δήμου Κρωπίας. Η ισχύς του data center στα Σπάτα αναφέρεται σε 19,2 MW, ενώ τα δύο του Κορωπίου σε 9,6 MW έκαστο.

Ακόμη και μόνο αυτή η επένδυση δείχνει το ενεργειακό αποτύπωμα που συνοδεύει την ψηφιακή ανάπτυξη. Αν οι τρεις μονάδες της Microsoft, συνολικής ονομαστικής ισχύος 38,4 MW, λειτουργούσαν συνεχώς σε πλήρες φορτίο, η ετήσια κατανάλωση θα προσέγγιζε τις 336 GWh, πριν συνυπολογιστούν οι πρόσθετες ανάγκες ψύξης, υποστήριξης και συνολικής λειτουργίας της εγκατάστασης. Πρόκειται για ενδεικτικό υπολογισμό, καθώς η πραγματική κατανάλωση εξαρτάται από τον βαθμό φόρτισης, την τεχνολογία ψύξης, την ενεργειακή απόδοση και τον τρόπο μέτρησης της εγκατάστασης.

Η ίδια η Microsoft εξηγεί ότι ο δείκτης PUE μετρά τη συνολική ενέργεια που απαιτείται για μια εγκατάσταση σε σχέση με την ενέργεια που χρησιμοποιείται αποκλειστικά για υπολογιστική ισχύ, ενώ ο δείκτης WUE μετρά τη χρήση νερού σε λίτρα ανά kWh για ψύξη και ύγρανση.

Η ελληνική φιλοδοξία να γίνει κόμβος data centers

Η συζήτηση δεν περιορίζεται στα τρία data centers της Microsoft. Τον Φεβρουάριο του 2024, Ελλάδα και Ηνωμένα Αραβικά Εμιράτα υπέγραψαν μνημόνιο συνεργασίας για την προώθηση επενδύσεων σε ψηφιακές υποδομές στην Ελλάδα. Το μνημόνιο προβλέπει data centers μέγιστης ισχύος 500 MW και συνδέεται με επενδύσεις σε υποθαλάσσια καλώδια που θα ενώνουν κόμβους ανάμεσα σε Ευρώπη, Αφρική και Ασία. Εάν ένα τέτοιο μέγεθος μετατραπεί σε πραγματική εγκατεστημένη και λειτουργική ισχύ, η ενεργειακή κλίμακα παύει να είναι περιφερειακό ζήτημα και γίνεται ζήτημα εθνικού ενεργειακού σχεδιασμού.

Το νερό είναι η δεύτερη, λιγότερο προβεβλημένη πλευρά του θέματος. Τα data centers παράγουν θερμότητα και πρέπει να ψύχονται αδιάλειπτα. Η ψύξη μπορεί να γίνει με διαφορετικές τεχνολογίες: αερόψυξη, υδρόψυξη, εξατμιστική ψύξη, κλειστά κυκλώματα, υβριδικά συστήματα. Η επιλογή της τεχνολογίας δεν είναι ουδέτερη. Τα συστήματα που χρησιμοποιούν νερό μπορούν να μειώσουν την κατανάλωση ενέργειας, αυξάνοντας όμως την κατανάλωση υδάτινων πόρων.

Η Google αναφέρει ότι η υδρόψυξη μπορεί να βοηθήσει στη μείωση της ενεργειακής κατανάλωσης και των εκπομπών σε σχέση με την αερόψυξη, αναγνωρίζοντας ταυτόχρονα ότι αυτή η επιλογή αυξάνει το υδατικό αποτύπωμα των data centers.

Οι μεγάλες τεχνολογικές εταιρείες γνωρίζουν ότι η κοινωνική αποδοχή των data centers θα κριθεί πλέον και στο πεδίο του νερού. Η Microsoft ανακοίνωσε ότι από τον Αύγουστο του 2024 εισάγει νέο σχεδιασμό data centers για AI workloads, με ψύξη σε επίπεδο chip και «μηδενική» κατανάλωση νερού για ψύξη κατά τη λειτουργία. Σύμφωνα με την εταιρεία, ο σχεδιασμός αυτός μπορεί να αποτρέψει χρήση άνω των 125 εκατ. λίτρων νερού ετησίως ανά data center, αν και νερό εξακολουθεί να χρησιμοποιείται για βοηθητικές ανάγκες, όπως κουζίνες και χώροι υγιεινής. Η ίδια πηγή διευκρινίζει ότι ο υφιστάμενος στόλος data centers της Microsoft συνεχίζει να χρησιμοποιεί μείγμα αερόψυκτων και υδρόψυκτων συστημάτων, κάτι που δείχνει ότι η μετάβαση σε νέες τεχνολογίες δεν εξαφανίζει αυτομάτως το πρόβλημα από τις υπάρχουσες υποδομές.

Το νερό ως κρίσιμος πόρος για την Ελλάδα

Για την Ελλάδα, το ζήτημα του νερού είναι κρίσιμο. Η χώρα ανήκει στην ευρωπαϊκή ζώνη όπου η λειψυδρία δεν αποτελεί μελλοντική πιθανότητα, αλλά ήδη μετρήσιμη πίεση. Ο Ευρωπαϊκός Οργανισμός Περιβάλλοντος αναφέρει ότι στη νότια Ευρώπη περίπου το 30% του πληθυσμού ζει σε περιοχές με μόνιμο υδατικό στρες και έως 70% σε περιοχές με εποχικό καλοκαιρινό στρες. Για την Ελλάδα ειδικά, καταγράφεται υδατική πίεση κυρίως την άνοιξη και το καλοκαίρι, ακριβώς τις περιόδους όπου συνδυάζονται ξηρασία, τουρισμός, άρδευση και αυξημένες ανάγκες δημόσιας ύδρευσης.

Αυτό σημαίνει ότι η χωροθέτηση data centers δεν μπορεί να αντιμετωπίζεται αποκλειστικά ως επενδυτική υπόθεση. Κάθε εγκατάσταση πρέπει να απαντά σε συγκεκριμένα ερωτήματα. Από ποιο δίκτυο θα αντλεί ηλεκτρική ενέργεια; Με ποιον τρόπο θα ψύχεται; Θα χρησιμοποιεί πόσιμο νερό, ανακυκλωμένο νερό, βρόχινο νερό ή κλειστό κύκλωμα; Ποιο θα είναι το πραγματικό WUE στις ελληνικές κλιματικές συνθήκες; Ποια θα είναι η συνολική επίδραση στην τοπική υδροδότηση, ειδικά σε περιοχές όπως η Ανατολική Αττική, όπου η πίεση γης, ενέργειας και υδάτων είναι ήδη αυξημένη;

Υπάρχει και μια ακόμη διάσταση: το ενεργειακό μείγμα. Ένα data center μπορεί να ισχυρίζεται ότι προμηθεύεται πράσινη ενέργεια μέσω συμβολαίων ή πιστοποιητικών, όμως η φυσική λειτουργία του εξακολουθεί να απαιτεί σταθερή ισχύ, όλο το εικοσιτετράωρο. Τα data centers δεν είναι φορτία που μπορούν εύκολα να «σβήνουν» όταν δεν φυσάει ή δεν έχει ήλιο. Χρειάζονται αξιοπιστία, εφεδρείες, δίκτυα υψηλής αντοχής και συχνά συστήματα αποθήκευσης ή γεννήτριες ασφαλείας. Για τον λόγο αυτό, η ευρωπαϊκή συζήτηση για τα data centers έχει μετατοπιστεί από το αν χρειάζονται στην ψηφιακή οικονομία, στο πώς θα υποχρεωθούν να αποκαλύπτουν και να περιορίζουν το πραγματικό ενεργειακό και υδατικό τους αποτύπωμα.

Η ελληνική δημόσια συζήτηση βρίσκεται ακόμη πίσω από τις εξελίξεις. Η προσέλκυση τεχνολογικών κολοσσών παρουσιάζεται συνήθως ως απόδειξη εκσυγχρονισμού, επενδυτικής εμπιστοσύνης και ψηφιακής αναβάθμισης. Αυτά τα στοιχεία υπάρχουν και δεν πρέπει να υποτιμηθούν. Τα data centers μπορούν να ενισχύσουν την ανθεκτικότητα των ψηφιακών υπηρεσιών, να μειώσουν χρόνους απόκρισης, να στηρίξουν επιχειρήσεις, δημόσιο τομέα, κυβερνοασφάλεια, cloud υπηρεσίες και εφαρμογές τεχνητής νοημοσύνης. Το κρίσιμο ζήτημα είναι η πλήρης αποτίμηση του κόστους.

Η τεχνητή νοημοσύνη δεν γεννιέται σε κενό. Χρειάζεται μέταλλα για chips, εργοστάσια για εξοπλισμό, ηλεκτρικά δίκτυα για συνεχή τροφοδοσία, νερό ή ενέργεια για ψύξη, γη για εγκαταστάσεις και θεσμικό πλαίσιο για περιβαλλοντικό έλεγχο. Όσο η χρήση της εξαπλώνεται, τόσο περισσότερο η χώρα που φιλοξενεί τις υποδομές της πρέπει να γνωρίζει τι ακριβώς παραχωρεί: ηλεκτρικό χώρο στο δίκτυο, φυσικό χώρο στην επικράτεια, υδατικούς πόρους στις τοπικές κοινωνίες και συχνά δημόσια κίνητρα σε ιδιωτικές επενδύσεις.

Το κεντρικό ερώτημα για την Ελλάδα δεν είναι αν πρέπει να έχει data centers. Μια χώρα που θέλει να συμμετέχει στην ψηφιακή οικονομία δεν μπορεί να αγνοήσει τέτοιες υποδομές. Το ερώτημα είναι με ποιους όρους θα τα αποκτήσει. Με διαφάνεια ή με γενικόλογες ανακοινώσεις; Με δημοσιοποίηση στοιχείων κατανάλωσης ή με εμπιστευτικότητα; Με δεσμεύσεις για ανακυκλωμένο νερό και καθαρή ενέργεια ή με απλές εταιρικές διακηρύξεις; Με χωροταξικό σχεδιασμό ή με αποσπασματικές εγκρίσεις; Με ανταποδοτικά οφέλη για τις τοπικές κοινωνίες ή με ακόμη μία ανάπτυξη που κοινωνικοποιεί το κόστος και ιδιωτικοποιεί την απόδοση;

Τα data centers δεν είναι «σύννεφο». Είναι βαριές υποδομές της νέας εποχής. Η τεχνητή νοημοσύνη μπορεί να μοιάζει άυλη στην οθόνη του χρήστη, όμως στο έδαφος αφήνει αποτύπωμα. Και για την Ελλάδα, που μπαίνει ταυτόχρονα στην εποχή της ψηφιακής επέκτασης, της ενεργειακής πίεσης και της λειψυδρίας, το αποτύπωμα αυτό πρέπει να μετρηθεί πριν γίνει μόνιμο.

Παραπομπές

International Energy Agency – Energy and AI: Energy demand from AI
European Commission – Data centres: an energy-hungry challenge
Reuters – EU plans energy standards for data centres
Enterprise Greece – Microsoft investment in data centers
Ναυτεμπορική – Microsoft investment in Greece
Microsoft Datacenters – Efficiency, PUE and WUE
Kathimerini – Digital infrastructure cooperation with UAE
Google Data Centers – Operating sustainably
Microsoft Cloud Blog – Next-generation datacenters consume zero water for cooling
European Environment Agency – Use of freshwater resources in Europe

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

ΣΟΚ – Έγγραφα φωτιά: Ανθρωπογενής ο κορωνοϊός, τον κατασκεύασαν στη Wuhan με λεφτά των ΗΠΑ – Ένοχος ψεύτης ο Fauci

O Dr. Anthony Fauci και όσοι βρίσκονταν στον κύκλο του κατασκεύαζαν ενεργά ένα αφήγημα περί «υγρής αγοράς» 

Νεοαποχαρακτηρισμένα έγγραφα που δόθηκαν στη δημοσιότητα την Πέμπτη 18/6 από τη Διευθύντρια της Εθνικής Υπηρεσίας Πληροφοριών των ΗΠΑ, Tulsi Gabbard, δείχνουν ότι αμερικανικό εργαστήριο είχε αξιολογήσει ήδη από τον Μάιο του 2020 την υπόθεση προέλευσης της COVID-19 από εργαστήριο ως σοβαρή πιθανότητα.

Τα έγγραφα παρουσιάζουν επίσης στοιχεία για έρευνα που χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ και η οποία περιλάμβανε σχέδια για τροποποιήσεις της πρωτεΐνης-ακίδας (spike protein) που προκαλεί κορωνοϊούς, πειράματα σε υποδοχείς και δοκιμές σε «ανθρωποποιημένα» ποντίκια, σε συνεργασία με ερευνητές του Ινστιτούτου Ιολογίας της Wuhan (Wuhan Institute of Virology - WIV).

Τα έγγραφα αποδεικνύουν επίσης ότι ο Anthony Fauci κατέθεσε ψευδώς ενόρκως.

Today, on my final day as Director of National Intelligence, I’m releasing never-before-seen communications and documents exposing how Dr. Fauci provided millions in US taxpayer dollars to fund dangerous gain-of-function research at the Wuhan lab, worked with politicized elements… pic.twitter.com/ZMdliW4zyS

— DNI Tulsi Gabbard (@DNIGabbard) June 19, 2026

Η δημοσιοποίηση, η οποία έγινε την τελευταία ημέρα της θητείας της Gabbard, περιλαμβάνει οκτασέλιδη αξιολόγηση της 27ης Μαΐου 2020 από το πρόγραμμα Z του Lawrence Livermore National Laboratory.

Η αξιολόγηση αυτή κατέληγε στο συμπέρασμα ότι «όλες οι απαραίτητες προϋποθέσεις για μια τυχαία διαρροή ενός εργαστηριακά τροποποιημένου κορωνοϊού, συγκεκριμένα ενός κορωνοϊού προσαρμοσμένου να αναγνωρίζει ανθρώπινους κυτταρικούς υποδοχείς, υπήρχαν στο Ινστιτούτο Ιολογίας της Wuhan στα μέσα έως τα τέλη του 2019».

Η έκθεση απέδιδε ίση βαρύτητα τόσο στην υπόθεση της εργαστηριακής τροποποίησης όσο και στο σενάριο φυσικής προέλευσης.

Παράλληλα, αξίζει να θυμηθούμε ότι, ενώ η κυβέρνηση επέβαλε περιοριστικά μέτρα (lockdown), ο Dr. Anthony Fauci και όσοι βρίσκονταν στον κύκλο του κατασκεύαζαν ενεργά ένα αφήγημα περί «υγρής αγοράς» (wet market), το οποίο θα απέκρυπτε το ενδεχόμενο αμερικανική έρευνα να συνδέεται με την προέλευση του ιού, παρά το γεγονός ότι οι ίδιοι οι σύμβουλοί του αρχικά επέμεναν ότι η COVID-19 έδειχνε να είναι ανθρωπογενής.

Στη μεταγραμμένη συνέντευξή του τον Ιανουάριο του 2024, ο Fauci ερωτήθηκε για συζητήσεις σχετικά με τα ίδια τρία θέματα: την προέλευση της COVID, το WIV και την EcoHealth.

Όταν ρωτήθηκε για τη CIA, απάντησε καταφατικά: δήλωσε ότι είχε ενημερωθεί «μία ή δύο φορές» σε εγκατάσταση των NIH και θυμόταν επίσης μια ενημέρωση σε αίθουσα διαχείρισης κρίσεων του Λευκού Οίκου.

Τα έγγραφα που βλέπουν το φως της δημοσιότητας δείχνουν στη συνέχεια μια ενημέρωση της 4ης Ιουνίου 2021, στην οποία συμμετείχαν στελέχη της CIA/WCP, αξιωματούχοι του Εθνικού Συμβουλίου Ασφαλείας (NSC) και ο Fauci.

Κατά τη διάρκειά της, ο Fauci εξέφρασε απόψεις σχετικά με μια έρευνα σε παγκολίνους, τους ασθενείς του WIV, στοιχεία που υποστήριζαν μία ή περισσότερες γενεαλογικές γραμμές του ιού, και συνέστησε επιστήμονες με τους οποίους θα μπορούσε να επικοινωνήσει η κοινότητα πληροφοριών (IC).

Ξεχωριστό email με πλαίσιο της CIA αναφέρει ότι η ίδια τηλεδιάσκεψη διάρκειας 40 λεπτών περιλάμβανε αξιωματούχους της CIA/WCPMC και ότι ο Fauci κατέθεσε τις απόψεις του σχετικά με την ενημέρωση της 4ης Μαΐου 2021 για την προέλευση της COVID και πρότεινε Αμερικανούς επιστήμονες προς διαβούλευση.

Άρα, είπε ψέματα...

Σύμφωνα με ανακοίνωση που δόθηκε στη δημοσιότητα μαζί με τα αρχεία, «ο Fauci συνεργάστηκε με την ηγεσία της Κοινότητας Πληροφοριών (IC) για να αποκρύψει την αλήθεια σχετικά με τις ενέργειές του, την προέλευση του ιού από εργαστηριακή διαρροή και τον ρόλο του στη διοχέτευση αμερικανικής χρηματοδότησης σε αυτή την επικίνδυνη έρευνα που προκάλεσε ανυπολόγιστη ζημία και αμέτρητες απώλειες ζωών.

Τα έγγραφα αυτά αποκαλύπτουν τον άμεσο ρόλο του Fauci στη χειραγώγηση των αξιολογήσεων της IC για την COVID-19, καθώς και το πώς είπε ψέματα στο Κογκρέσο το 2024, όταν ενόρκως αρνήθηκε ότι γνώριζε ή συμμετείχε σε συζητήσεις με αξιωματούχους των υπηρεσιών πληροφοριών σχετικά με ιολογική έρευνα.»

Έρευνα που χρηματοδοτήθηκε από τις ΗΠΑ και σχεδιασμός για τροποποίηση κορωνοϊών

Τα αρχεία περιλαμβάνουν την έκθεση προόδου του 5ου έτους για την επιχορήγηση 5R01AI110964-05 των NIH προς την EcoHealth Alliance.

Στο πλαίσιο του Ειδικού Στόχου 3 (Specific Aim 3), το έργο περιέγραφε σχέδια για:

• Αλληλούχιση γονιδίων της πρωτεΐνης-ακίδας από κορωνοϊούς νυχτερίδων.
• Δημιουργία μεταλλαγμένων στελεχών ώστε να αξιολογηθεί πόση επιπλέον εξέλιξη θα απαιτούνταν για αποτελεσματική χρήση του ανθρώπινου υποδοχέα ACE2 ή άλλων υποδοχέων.
• Δοκιμές σύνδεσης ψευδοϊών με μεταλλαγμένους υποδοχείς.
• Πειράματα μόλυνσης σε κυτταρικές σειρές και ανθρωποποιημένα ποντίκια.

Αυτή η ερευνητική κατεύθυνση επικαλύπτεται με εργασίες που περιγράφονται στην πρόταση DEFUSE του 2018, στην οποία συμμετείχαν η EcoHealth Alliance, ο Peter Daszak, ο Ralph Baric του Πανεπιστημίου της Βόρειας Καρολίνας και η ομάδα της Shi Zhengli στο WIV.

Η πρόταση επιδίωκε τη δημιουργία χιμαιρικών κορωνοϊών νυχτερίδων με αυξημένη μολυσματικότητα για τον άνθρωπο, συμπεριλαμβανομένης της εξέτασης εισαγωγής θέσης διάσπασης φουρίνης (furin cleavage site) για βελτίωση της εισόδου στα κύτταρα των πνευμόνων, καθώς και τη δοκιμή των παραγόμενων ιών σε ανθρωποποιημένα ποντίκια που είχαν αρχικά αναπτυχθεί στο εργαστήριο του Baric.

Επιστημονική δημοσίευση του WIV από το 2016, η οποία περιλαμβάνεται στο υλικό που δημοσιοποιήθηκε, περιγράφει ένα συνθετικό σύστημα φορέα (synthetic shuttle vector) για τη συναρμολόγηση μεγάλων τμημάτων DNA, με αποδεδειγμένη δυνατότητα έως και 31 kilobases.
Οι συγγραφείς παρουσίαζαν τη μέθοδο ως εργαλείο για «ανακατασκευή DNA σε κλίμακα ολόκληρου γονιδιώματος» (genome-scale DNA reconstruction), μια τεχνική σχετική με τη συνθετική βιολογία και τη μηχανική ιών.

Οι δραστηριότητες επιτήρησης στο πλαίσιο της ίδιας επιχορήγησης των NIH ανέφεραν ότι 9 από 1.497 κατοίκους αγροτικών περιοχών στη νότια Κίνα (0,6%) βρέθηκαν οροθετικοί για κορωνοϊούς συγγενείς του SARS ή για κορωνοϊούς HKU10 που προέρχονται από νυχτερίδες.
Και από διαρρεύσαντα emails πριν από τρία χρόνια:

Μεταξύ άλλων, τα NIH βοήθησαν στη χρηματοδότηση πειραμάτων στο WIV, στα οποία γενετικά τροποποιημένα ποντίκια μολύνθηκαν με «χιμαιρικά» υβρίδια κορωνοϊών νυχτερίδων συγγενών του SARS, σε έρευνα που ορισμένοι επιστήμονες έχουν χαρακτηρίσει ως απαράδεκτα επικίνδυνη.
Ο Andersen, σύμφωνα με το The Intercept, το διατύπωσε ξεκάθαρα σε email προς τον Fauci το ίδιο βράδυ:

«Τα ασυνήθιστα χαρακτηριστικά του ιού αποτελούν ένα πολύ μικρό μέρος του γονιδιώματος (<0,1%), επομένως πρέπει κανείς να εξετάσει πολύ προσεκτικά όλες τις αλληλουχίες για να διαπιστώσει ότι ορισμένα από τα χαρακτηριστικά (ενδεχομένως) φαίνονται σχεδιασμένα μέσω μηχανικής», έγραψε ο Andersen.

«Θα πρέπει να αναφέρω», πρόσθεσε, «ότι μετά από τις σημερινές συζητήσεις, ο Eddie, ο Bob, ο Mike και εγώ θεωρούμε όλοι ότι το γονιδίωμα δεν συνάδει με τις προσδοκίες της εξελικτικής θεωρίας.
Ωστόσο, πρέπει να το εξετάσουμε πολύ πιο προσεκτικά και να πραγματοποιηθούν περαιτέρω αναλύσεις, οπότε αυτές οι απόψεις ενδέχεται ακόμη να αλλάξουν.»

Εσωτερικές συζητήσεις και ενημέρωση σχετικά με έρευνες για χειραγώγηση

Ένα εσωτερικό email της 8ης Ιουνίου 2021, το οποίο περιλαμβάνεται στο δημοσιοποιημένο υλικό, αναφέρεται σε συνάντηση της Ακαδημίας Ιατρικής της Νέας Υόρκης το 2016, όπου ο Peter Daszak φέρεται να συζήτησε συναδέλφους του στην Κίνα που «χειραγωγούσαν την πρωτεΐνη-ακίδα (spike protein) σε κορωνοϊούς ώστε να τους καταστήσουν πιο λοιμογόνους».

Άλλα email της περιόδου 2020–2021 δείχνουν αξιωματούχους να συζητούν τεχνικές ανησυχίες, συμπεριλαμβανομένων αναφορών σε έκθεση του Υπουργείου Άμυνας των ΗΠΑ (DOD) σχετικά με μια «ύποπτη προσθήκη θέσης φουρίνης (furin site)» και σε αναφορές του FBI που περιείχαν ασυνήθιστες γενετικές περιγραφές.

Αναλυτής σημείωσε τον κίνδυνο οι μη ειδικοί να παρερμηνεύσουν τα τεχνικά δεδομένα, ενώ παράλληλα υποστήριξε ότι αυτά έπρεπε να εξεταστούν προσεκτικά. Ένας άλλος παρατήρησε ότι «η Κοινότητα Πληροφοριών (IC) έλαβε κατευθύνσεις απευθείας από το NIH… τους ανθρώπους που χρηματοδότησαν το Εργαστήριο της Wuhan» και αναφέρθηκε σε «ένα πολύπλοκο πλέγμα χρημάτων και πολιτικής που επηρεάζει την ανάλυση».

Επιλογή του αξιολογητή τους

Email με ημερομηνία Ιούλιος 2021 σχετικά με την επιλογή εξωτερικών αξιολογητών για τις εκτιμήσεις σχετικά με την προέλευση της COVID δείχνουν ότι αξιωματούχοι απέρριψαν αρκετούς υποψηφίους λόγω πολιτικής ευαισθησίας ή πιθανών συγκρούσεων συμφερόντων:

• Ο James Clapper θεωρήθηκε υπερβολικά πολιτικά «φορτισμένος».
• Ο Anthony Fauci επισημάνθηκε λόγω της θέσης του ως «πελάτη» της αξιολόγησης, εξαιτίας των δεσμών χρηματοδότησης μέσω του NIH.
• Ο Michael Morell θεωρήθηκε «υπερβολικά δημόσιο πρόσωπο».
• Η Sue Gordon και ένα ακόμη άτομο που αναφέρεται μόνο ως «Beth» επίσης παραμερίστηκαν.

Και έτσι...

Τα έγγραφα αυτά παρέχουν πρωτογενή τεκμηρίωση ότι ένα εθνικό εργαστήριο των ΗΠΑ αξιολόγησε την προέλευση από εργαστήριο ως εξίσου πιθανή με τη φυσική εμφάνιση του ιού, σε μια περίοδο κατά την οποία σημαντικές επιστημονικές δημοσιεύσεις τόνιζαν δημόσια τη φυσική ζωονοσογόνο προέλευση και χαρακτήριζαν τις εναλλακτικές υποθέσεις ως θεωρίες συνωμοσίας.

Σε αυτές περιλαμβάνονται η επιστολή του «The Lancet» του Φεβρουαρίου 2020 και το άρθρο του «Nature Medicine» του Μαρτίου 2020 με τίτλο «The Proximal Origin of SARS-CoV-2», καθώς και η μεταγενέστερη ενίσχυση αυτής της θέσης από την ηγεσία του NIH.

Οι ερευνητικές λεπτομέρειες που περιγράφονται στις αποχαρακτηρισμένες εκθέσεις επιχορηγήσεων και στις ερευνητικές προτάσεις περιλάμβαναν τεχνικές και τροποποιήσεις — μηχανική της πρωτεΐνης-ακίδας (spike-protein engineering), προσαρμογή σε υποδοχείς (receptor adaptation), δοκιμές σε εξανθρωπισμένα ποντίκια (humanized mice) και εξέταση θέσεων διάσπασης από φουρίνη (furin cleavage sites) — οι οποίες αργότερα βρέθηκαν στο επίκεντρο της επιστημονικής συζήτησης σχετικά με τα χαρακτηριστικά του SARS-CoV-2.

 
Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Το κόλπο με μετανάστες – Ποιος επιχειρηματίας με Media φέρνει Ινδούς στην Ελλάδα με 1.500 ευρώ το άτομο και βγάζει 30 εκατ

Ξαφνικά… μας προέκυψαν Ινδοί μετανάστες…Ας το δούμε ψύχραιμα.

Για να ταξιδέψει ένας Ινδός από την Ινδία στην Ελλάδα οδικώς θα διανύσει 9.000 χιλιόμετρα.

Δεν έχει κίνητρο να έρθει στην Ελλάδα.

Ταυτόχρονα οι Ινδοί δεν θεωρούνται και πολύ παραγωγικοί, π.χ. στις κατασκευές οι Αιγύπτιοι είναι πιο αποδοτικοί.

Ταυτόχρονα ο Νίκος Δένδιας βασικό στέλεχος της ΝΔ έχει αναφερθεί διεξοδικά γιατί η Ελλάδα χρειάζεται Ινδούς εργάτες… αλλά και άλλοι πολιτικοί έχουν αναφερθεί στους Ινδούς.

Πρωτίστως η Ελλάδα χρειάζεται να δώσει ισχυρά οικονομικά κίνητρα στους Έλληνες ώστε να είναι αυτάρκης σε εργατικό δυναμικό αλλά… διερευνώντας το θέμα προέκυψε ένα ενδιαφέρον στοιχείο…

Πως στήθηκε το κόλπο με μετανάστες εργασίας από την Ινδία με 1.500 ευρώ το άτομο

Θα αναφερθούμε σε μια 100% ρεαλιστική ιστορία.

Ένας επιχειρηματίας με media – πολύ γνωστός σε όλους – έχει συστήσει μια εταιρία και με νομικά γραφεία και ανθρώπους στις Ινδίες φέρνει… ινδούς μετανάστες εργασίας στην Ελλάδα.

Για κάθε ένα Ινδό η εταιρία λαμβάνει 1.500 ευρώ και συνολικά εκτιμάται ότι έχει συγκεντρώσει πάνω από 30 εκατ έσοδα.

Και αυτά είναι μόνο η αρχή…

Ακούγεται ότι θέλουν να φέρουν έως 100.000 Ινδούς που αυτό σημαίνει 1.500 ευρώ Χ 100.000 Ινδούς = 150 εκατ ευρώ

Τι συμβαίνει;

Ο επιχειρηματίας με τις κατάλληλες γνωριμίες στην Ινδία και με ανθρώπους στην Ινδία βρίσκουν απελπισμένους και φτωχούς εργάτες και τους προτείνουν εργασία στην Ελλάδα.

Ο κάθε Ινδός εργάτης δίνει 1.500 ευρώ για να έρθει στην Ελλάδα και να εργαστεί κυρίως σε κατασκευαστικά έργα.

Μάλιστα πολύ γνωστή κατασκευαστική εταιρία… ήδη συνεργάζεται με τον επιχειρηματία που έχει media και φέρνει Ινδούς μετανάστες – εργασίας.

Στην πράξη λοιπόν έφτιαξαν τους νόμους με τέτοιο τρόπο, ώστε ο επιχειρηματίας να φέρνει μετανάστες από την Ινδία με σχεδόν μονοπωλιακό τρόπο…

Εμπορία ανθρώπων στο μεγαλείο της… και με την βούλα του νόμου…

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Η «ενημέρωση» του συστήματος αποδεικνύεται προπαγάνδα – Στο τέλος, ο «ψεκασμένος» δικαιώνεται

Η πίστη στη δημοσιογραφία του «ιερού» τύπου έχει αρχίσει να καταρρέει. Για δεκαετίες, οι δυτικές κοινωνίες πίστεψαν με σχεδόν θρησκευτική ευλάβεια ότι οργανισμοί όπως το BBC, οι New York Times ή η Le Monde είναι οι άγρυπνοι φρουροί της αλήθειας, το τελευταίο ανάχωμα απέναντι στη «λαϊκιστική παραπληροφόρηση» και τις «θεωρίες συνωμοσίας». Η αποκάλυψη, όμως, ότι το BBC παραποίησε την ομιλία του Ντόναλντ Τραμπ της 6ης Ιανουαρίου 2021, αφαιρώντας τη φράση όπου καλούσε ρητά σε «ειρηνική και πατριωτική διαμαρτυρία», ήταν κάτι πολύ περισσότερο από ένα δημοσιογραφικό ατόπημα. Ήταν μια συνειδητή πράξη παραπληροφόρησης, μια επιβεβαίωση πως η προπαγάνδα του 21ου αιώνα δεν φορά στρατιωτικές στολές ούτε φωνάζει από μεγάφωνα – φοράει γραβάτα, έχει λογότυπο και “εγκυρότητα”.

Η πράξη αυτή δεν ήταν ένα «λάθος παραγωγής» ή μια «παρεξήγηση στο μοντάζ». Ήταν μια πράξη πολιτικής μηχανικής. Ένα επιμελώς κομμένο και ραμμένο κομμάτι αφήγησης, σχεδιασμένο να στηρίξει το σενάριο της «εξέγερσης» και της «απειλής για τη δημοκρατία», ώστε να δικαιολογηθούν συλλήψεις, λογοκρισίες, εκκαθαρίσεις λογαριασμών στα κοινωνικά δίκτυα και τελικά η επιβολή μιας νέας πολιτικής κανονικότητας στη Δύση. Δεν υπάρχει τίποτα πιο επικίνδυνο από την παραποίηση της αλήθειας από εκείνους που εμφανίζονται ως θεματοφύλακές της. Γιατί τότε δεν έχουμε απλώς ψέμα – έχουμε εξουσία.

Η σύγχρονη προπαγάνδα δεν λειτουργεί με ωμά ψεύδη. Είναι, όπως θα έλεγε ο Όργουελ, η τέχνη του ημιψεύδους. Ένα χαλί από αποσπάσματα, αποσιωπήσεις και συναισθηματικές εικόνες που δημιουργούν την ψευδαίσθηση της αλήθειας. Το μοντάζ αντικαθιστά την έρευνα, το συναίσθημα υποκαθιστά τη λογική και το αφήγημα γίνεται ισχυρότερο από τα γεγονότα. Αυτή είναι η δύναμη των «σοβαρών» ΜΜΕ: η ικανότητά τους να μεταμορφώνουν την πραγματικότητα σε θεσμική αλήθεια.

Και αυτό ακριβώς είναι που κάνει το ρεζιλίκι του BBC τόσο ηχηρό. Γιατί όσοι εδώ και χρόνια τολμούσαν να πουν ότι τα ΜΜΕ χειραγωγούνται, ότι οι δημοσιογραφικοί κολοσσοί υπηρετούν συγκεκριμένα πολιτικά και οικονομικά συμφέροντα, αντιμετωπίζονταν ως “ψεκασμένοι”. Οι άνθρωποι που έλεγαν πως «όλα τα μέσα είναι κατευθυνόμενα» λοιδορούνταν ως συνωμοσιολόγοι, θύματα του ίντερνετ. Τώρα, όμως, η πραγματικότητα ήρθε να τους δικαιώσει. Όχι γιατί έχουν πάντα δίκιο, αλλά γιατί το ένστικτό τους αποδείχθηκε ορθό: η ενημέρωση δεν είναι πια ουδέτερη, ούτε ελεύθερη. Είναι ένα εργαλείο ισχύος, προσαρμοσμένο στις ανάγκες του εκάστοτε αφεντικού.

Αν αυτό μπορεί να συμβεί στο BBC —τον πιο πλούσιο, θεσμικά προστατευμένο και επιφανή οργανισμό ενημέρωσης του κόσμου— τότε τι συμβαίνει στις χώρες που τα ΜΜΕ ζουν από κρατικές επιδοτήσεις, απευθείας αναθέσεις και «πακέτα Πέτσα»; Τι σημαίνει “αντικειμενικότητα” όταν τα κανάλια, οι εφημερίδες και τα portals στηρίζονται σε διαφημίσεις υπουργείων και τραπεζών; Η Ελλάδα είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα του δυτικού μοντέλου παραπληροφόρησης σε μινιατούρα. Εδώ, τα δελτία ειδήσεων λειτουργούν ως προέκταση των κυβερνητικών ανακοινώσεων. Οι «σοβαροί» δημοσιογράφοι είναι εκείνοι που επιλέγουν ποια σκάνδαλα θα αποσιωπηθούν και ποια θα παρουσιαστούν ως “λάθος επικοινωνίας”.

Από τα Μνημόνια μέχρι την πανδημία, από το έγκλημα των Τεμπών και τον Προσωπικό Αριθμό μέχρι τις υποκλοπές και τη Novartis, η μέθοδος είναι σταθερή: όποιος αμφισβητεί το επίσημο αφήγημα είναι “επικίνδυνος”, “λαϊκιστής”, “ακροδεξιός” ή “ψεκασμένος”. Κάθε φωνή που δεν εντάσσεται στη γραμμή της εξουσίας απομονώνεται, γελοιοποιείται ή φιμώνεται. Η “σοβαρότητα” δεν σημαίνει πια αξιοπιστία, αλλά υποταγή.

Το πιο τραγικό είναι ότι αυτή η κατάσταση δεν προκαλεί πια έκπληξη. Ο πολίτης έχει συνηθίσει την παραπληροφόρηση, την έχει ενσωματώσει ως φυσικό μέρος της ζωής του. Όταν βλέπει την αλήθεια να λογοκρίνεται, δεν αγανακτεί — κουράζεται. Και η κόπωση αυτή είναι το μεγαλύτερο επίτευγμα των νέων μηχανισμών εξουσίας: μια κοινωνία που δεν πιστεύει πια σε τίποτα, που θεωρεί πως “όλοι τα ίδια είναι”, είναι εύκολο να χειραγωγηθεί.

Όμως το ρήγμα που άνοιξε το BBC είναι βαθύτερο απ’ όσο νομίζουν. Γιατί αποκαλύπτει πως η κρίση εμπιστοσύνης απέναντι στα μέσα δεν είναι υπόθεση “λαϊκιστών”, αλλά κοινή λογική. Ο πολίτης που αρχίζει να αμφιβάλλει για την «ιερότητα» των μεγάλων οργανισμών ενημέρωσης κάνει το πρώτο βήμα προς την απελευθέρωση της κρίσης του. Κι εκεί βρίσκεται η πραγματική απειλή για το σύστημα.

Όσοι λοιπόν ειρωνεύονταν τους “ψεκασμένους”, τώρα βλέπουν το “σοβαρό” BBC να κάνει ό,τι εκείνοι κατήγγειλαν: να αλλοιώνει την πραγματικότητα για να εξυπηρετήσει μια πολιτική γραμμή. Η μάσκα της αμεροληψίας έπεσε. Και μαζί της, κατέρρευσε μια ολόκληρη ηθική υπεροψία, που για δεκαετίες επέβαλε ποιος έχει δικαίωμα να μιλά και ποιος όχι.

Η ειρωνεία της ιστορίας είναι πως, τελικά, εκείνοι που χλευάστηκαν ως “ψεκασμένοι” είχαν απλώς διατηρήσει το πιο σπάνιο πολιτικό ένστικτο της εποχής: την καχυποψία απέναντι στην εξουσία. Γιατί όποιος ελέγχει την πληροφορία, ελέγχει τη συνείδηση. Κι όταν η ενημέρωση μετατρέπεται σε εργαλείο προπαγάνδας, τότε το ψέμα δεν είναι πια λάθος — είναι σύστημα.

Και στο τέλος, όπως πάντα, ο «ψεκασμένος» αποδεικνύεται ο μόνος νηφάλιος μέσα στην παράνοια.

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Ψηφιακή ταυτότητα: Η «αθώα» μάσκα του απόλυτου ελέγχου

Η τεχνολογία υπόσχεται πάντα πρόοδο. Μια κοινωνία πιο γρήγορη, πιο αποδοτική, πιο άνετη. Ένας κόσμος όπου όλα γίνονται με ένα κλικ. Μέχρι που το κλικ αυτό γίνεται ο νέος μοχλός εξουσίας. Η Ψηφιακή Ταυτότητα παρουσιάζεται ως επανάσταση που θα καθαρίσει από τη γραφειοκρατία. Ωστόσο, πίσω από την επιφάνεια του «εκσυγχρονισμού», κρύβεται μια τεράστια παγίδα: η ενοποίηση κάθε πτυχής της ζωής μας σε ένα διαχειρίσιμο ψηφιακό προφίλ, υπό τον απόλυτο έλεγχο ενός κεντρικού συστήματος.

Το παράδειγμα της Κίνας δεν είναι μακρινό, ούτε «εξωτικό». Είναι το μέλλον που κάποιοι ετοιμάζουν και για εμάς. Εκεί όπου ένας QR κωδικός καθορίζει το αν θα ταξιδέψεις, αν θα εργαστείς, αν θα λάβεις δάνειο, αν θα αγοράσεις ένα εισιτήριο, αν θα συνδεθείς στο διαδίκτυο. Ένα σχόλιο στα κοινωνικά δίκτυα που δεν εγκρίνει το καθεστώς αρκεί για να βρεθείς εκτός συστήματος, χωρίς λεφτά, χωρίς πρόσβαση, χωρίς φωνή. Ένα «λάθος» πάτημα και χάνεις τα πάντα. Και επειδή η τιμωρία είναι ψηφιακή, η σιωπή επιβάλλεται χωρίς σειρήνες και χειροπέδες. Ο άνθρωπος μετατρέπεται σε έναν αριθμό που μπορεί ανα πάσα στιγμή να διαγραφεί.

Αυτό το μοντέλο δεν έμεινε στην Κίνα. Η Δύση το παρακολουθεί με ενδιαφέρον και το εισάγει βήμα βήμα, με τρόπο που θα κάνει τον περιορισμό να μοιάζει με διευκόλυνση. Η Ευρωπαϊκή Ψηφιακή Ταυτότητα, τα ψηφιακά πορτοφόλια, τα ενιαία μητρώα υγείας και η ηλεκτρονική οικονομία προωθούνται με το επιχείρημα της ασφάλειας και της καταπολέμησης της απάτης. Όμως η πραγματική ερώτηση δεν είναι αν τα συστήματα θα λειτουργούν τεχνικά. Είναι ποιος θα τα χειρίζεται και με ποιο δικαίωμα θα αποφασίζει για το τι δικαιούται ο πολίτης.

Όταν όλα συγκεντρώνονται σε ένα σημείο, όλα μπορούν να αποκοπούν με μία εντολή. Αν ταυτότητα, τραπεζικός λογαριασμός, δίπλωμα οδήγησης, ιστορικό υγείας, ασφαλιστικές εισφορές και αποκλίσεις από την «επίσημη γραμμή» συνδεθούν σε μία βάση δεδομένων, η ελευθερία παύει να είναι προνόμιο της ανθρώπινης φύσης και γίνεται άδεια χρήσης που χορηγείται υπό προϋποθέσεις. Η εξουσία θα χρειάζεται πλέον μόνο να πατήσει ένα κουμπί για να τιμωρήσει. Δεν θα απαιτείται ούτε δικαστήριο, ούτε αστυνομία, ούτε δημόσια διαδικασία. Η ποινή θα είναι βουβή, αθόρυβη, άμεση. Η κοινωνική ζωή θα μετατραπεί σε συμβόλαιο υπακοής: όποιος συμφωνεί θα έχει πρόσβαση, όποιος αντιστέκεται θα εξαφανίζεται ψηφιακά.

Η μεγαλύτερη απειλή δεν είναι η καταγραφή των δεδομένων. Είναι η χρήση τους για να διαμορφωθούν πολίτες υπάκουοι, προβλέψιμοι, πειθαρχημένοι. Το δικαίωμα στην ελευθερία της σκέψης, της έκφρασης, της διαφωνίας γίνεται γραμμή που μπορεί να σβηστεί. Το ανθρώπινο πρόσωπο χάνεται μέσα σε έναν ψυχρό αριθμό. Η ύπαρξη μιας ζωής που δεν «χωρά» στα προαποφασισμένα πρότυπα θα θεωρείται απειλή.

Η μετάβαση δεν θα έρθει απότομα. Θα περάσει από στάδια. Πρώτα θα φανεί χρήσιμη. Μετά απαραίτητη. Και στο τέλος υποχρεωτική. Η κοινωνία θα εθιστεί στην ιδέα ότι η επιτήρηση είναι πρόληψη, η λογοκρισία είναι προστασία και η απώλεια ιδιωτικότητας είναι «τιμή» για την ασφάλεια. Όμως η ασφάλεια που βασίζεται στην υποταγή δεν είναι προστασία· είναι εγκλεισμός.

Η ψηφιακή ταυτότητα μπορεί να γίνει το μεγαλύτερο εργαλείο ελέγχου που γνώρισε ποτέ η ανθρώπινη ιστορία. Και τότε θα είναι πολύ αργά για να αναρωτηθούμε πώς χάθηκε η ελευθερία. Η κοινωνία πρέπει να θυμηθεί ότι οι άνθρωποι έφτιαξαν την τεχνολογία, όχι για να τους κυβερνά αλλά για να τους υπηρετεί. Αν η πρόοδος καταργεί θεμελιώδη δικαιώματα, δεν είναι πρόοδος. Είναι υποχώρηση σε μια νέα, ψηφιακή δουλεία.

Το ερώτημα δεν είναι αν η τεχνολογία θα προχωρήσει. Το ερώτημα είναι αν θα παραμείνουμε άνθρωποι όταν προχωρήσει.

Ψηφιακό Ευρώ: Όταν το πορτοφόλι σου παύει να σου ανήκει

Για δεκαετίες, η υλική μορφή του χρήματος ήταν το πιο απτό σύμβολο της προσωπικής μας ελευθερίας. Τα μετρητά ανήκαν στους πολίτες∙ μπορούσαν να τα χρησιμοποιήσουν όπου επιθυμούσαν, χωρίς να δώσουν λογαριασμό σε κανέναν. Στο όνομα, όμως, του εκσυγχρονισμού και της καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, η Ευρωπαϊκή Ένωση προωθεί το ψηφιακό ευρώ ως την «επόμενη μέρα» της οικονομίας. Η αλήθεια είναι πολύ πιο σύνθετη και, ενδεχομένως, πιο σκοτεινή από όσο παρουσιάζεται.

Το ψηφιακό ευρώ δεν έρχεται απλώς να αντικαταστήσει τα χαρτονομίσματα με έναν πιο πρακτικό τρόπο συναλλαγής. Ούτε πρόκειται για μία ακόμη παραλλαγή του ηλεκτρονικού χρήματος που όλοι χρησιμοποιούμε μέσω καρτών και διαδικτυακών πληρωμών. Πρόκειται για ένα νόμισμα που θα εκδίδεται, θα ελέγχεται και θα ρυθμίζεται αποκλειστικά από την Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα, χωρίς τη μεσολάβηση εμπορικών τραπεζών και, κυρίως, χωρίς τη διασφάλιση ότι ο πολίτης θα παραμένει κύριος των χρημάτων του.

Οι επίσημες ανακοινώσεις κάνουν λόγο για ασφάλεια και ευελιξία, για προστασία από τη διακίνηση μαύρου χρήματος, ακόμη και για οικονομική ένταξη των ευάλωτων ομάδων. Πίσω όμως από τις ευγενείς αυτές διατυπώσεις προκύπτει ένα κρίσιμο ζήτημα: όταν κάθε οικονομική πράξη περνά μέσα από έναν ενιαίο μηχανισμό, ποιος εγγυάται ότι η πρόσβαση στο χρήμα δεν θα γίνει εργαλείο πίεσης και επιβολής;

Ο όρος που χρησιμοποιείται πλέον ανοιχτά στις σχετικές ευρωπαϊκές συζητήσεις είναι «προγραμματιζόμενο χρήμα». Αυτό σημαίνει ότι η λειτουργία του νομίσματος δεν θα περιορίζεται απλώς στην ανταλλαγή αγαθών, αλλά θα μπορεί να προσαρμόζεται και να περιορίζεται σύμφωνα με πολιτικές αποφάσεις, κοινωνικούς στόχους ή κριτήρια «συμμόρφωσης». Το χρήμα, δηλαδή, θα ενσωματώνει κανόνες για το πού, πότε και σε τι μπορεί να ξοδευτεί. Αν μια κυβέρνηση θεωρήσει, για παράδειγμα, ότι ορισμένες αγορές δεν συμβάλλουν στην «πράσινη» μετάβαση, ή ότι κάποιες κατηγορίες πολιτών έχουν ακατάλληλες καταναλωτικές συνήθειες, θα μπορεί να μπλοκάρει συγκεκριμένες συναλλαγές. Αν κάποιος εκφράσει πολιτικές απόψεις που κρίνονται επικίνδυνες, θα είναι αρκετή μια διοικητική εντολή για να αποκοπεί, προσωρινά ή μόνιμα, από τα χρήματά του.

Σε ένα τέτοιο πλαίσιο, η τιμωρία δεν θα προκύπτει από κάποια δικαστική διαδικασία, ούτε θα απαιτεί κοινωνική λογοδοσία. Θα είναι αυτόματη, αθόρυβη και άμεσα επιβλητέα. Η οικονομική ανεξαρτησία, που σήμερα αποτελεί θεμέλιο της ατομικής αξιοπρέπειας, θα αντικατασταθεί από μια οικονομική εξάρτηση που θα βασίζεται στην πειθαρχία του πολίτη. Όποιος υπακούει, θα έχει πρόσβαση στα μέσα επιβίωσης. Όποιος διαφωνεί, θα βρίσκεται αντιμέτωπος με τον ψηφιακό αποκλεισμό.



Η ιστορία έχει διδάξει ότι η υπερσυγκέντρωση εξουσίας οδηγεί αναπόφευκτα σε κατάχρηση. Στον οικονομικό τομέα, η κατάχρηση αυτή μπορεί να αποβεί καθοριστική για τις ελευθερίες των ανθρώπων. Η δυνατότητα αποταμίευσης, ο προγραμματισμός της ζωής, η οικονομική ασφάλεια στις δύσκολες περιόδους κινδυνεύουν να μετατραπούν σε προνόμια υπό διαρκή αίρεση. Κι αν κάποια στιγμή επιβληθεί ακόμη και λήξη χρήματος, όπως έχει ήδη συζητηθεί διεθνώς, τότε η αποταμίευση χάνει το νόημά της και ο πολίτης υποχρεώνεται να ζει σε καθεστώς συνεχούς εξάρτησης.

Το ψηφιακό ευρώ δεν είναι απλώς ένα νέο οικονομικό εργαλείο. Είναι μια δομική αλλαγή στον τρόπο με τον οποίο συλλαμβάνουμε το νόμισμα, την ιδιοκτησία και την προσωπική αυτονομία. Προσφέρει ευκολία, αλλά μπορεί να αφαιρέσει σιωπηρά το δικαίωμα στην ανεξάρτητη ζωή. Η κοινωνία οφείλει να αναρωτηθεί εγκαίρως: επιθυμούμε ένα μέλλον όπου το οικονομικό μας πορτοφόλι θα λειτουργεί ως μοχλός συμμόρφωσης; Και ποιος θα ορίσει, τελικά, τι σημαίνει «σωστή» συμπεριφορά;

Η τεχνολογία είναι πολύτιμη όταν υπηρετεί τον άνθρωπο. Γίνεται επικίνδυνη όταν τον υποκαθιστά. Και σε αυτό το σταυροδρόμι, η Ευρώπη καλείται να αποφασίσει αν θέλει πολίτες ελεύθερους ή χρήστες ελεγχόμενους από μια αόρατη ψηφιακή αρχή. Γιατί το πραγματικό κρίσιμο ερώτημα δεν αφορά την εξέλιξη των συναλλαγών, αλλά την επιβίωση της ελευθερίας μέσα σε έναν κόσμο όπου η εξουσία δεν θα παίρνει πια τη μορφή νόμων και ψηφοδελτίων, αλλά την μορφή λογισμικού και αλγορίθμων.

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ



ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Το «μητσοτακικό» παραλήρημα ενός καταρρέοντος πρωθυπουργού

ΠΟΛΙΤΙΚΟΣ ΕΦΙΑΛΤΗΣ-ΣΥΓΚΑΛΥΨΗ

Το τρομακτικό σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη, που βύθισε σε εθνικό πένθος τον ελληνικό λαό, προκαλώντας τον θάνατο σε 57 συνανθρώπους μας, χωρίς μέχρι σήμερα –δύο χρόνια μετά– να έχουν δοθεί πειστικές απαντήσεις για τις ακριβείς συνθήκες της ανείπωτης τραγωδίας, έχει εξελιχθεί στον πολιτικό εφιάλτη της κυβερνητικής εξουσίας. Η τελευταία εμφανίζεται αιφνιδιασμένη από τις μαζικές κινητοποιήσεις των πολιτών, ανήμπορη να αντιμετωπίσει την διογκούμενη λαϊκή οργή για τα εγκληματικά σφάλματα, τις παραλείψεις και τις ολιγωρίες του κρατικού μηχανισμού, που εντοπίζονται τόσο στην αδυναμία αποτροπής του πολύνεκρου δυστυχήματος, όσο και στην ύποπτη καθυστέρηση διερεύνησης των συνθηκών, υπό τις οποίες αυτό συνέβη.

Ο κ. Μητσοτάκης, παρακολουθώντας έντρομος την αθρόα προσέλευση των πολιτών στα μεγάλα συλλαλητήρια που διοργανώθηκαν στην Αθήνα, στην Θεσσαλονίκη και σε άλλες μεγάλες πόλεις της περιφέρειας με κεντρικό σύνθημα «Δεν έχω οξυγόνο», αρχίζει να συνειδητοποιεί ότι το «πολιτικό οξυγόνο» της κυβέρνησής του εξαντλείται, καθώς στην συνείδηση του απλού κόσμου έχει εγγραφεί ως ο «ιθύνων νους» της συγκάλυψης των αιτίων του τραγικού δυστυχήματος.

Η κοινωνική δυσαρέσκεια θα εκφραστεί στην πάνδημη συμμετοχή του λαού κατά την προγραμματισμένη κινητοποίηση της 28ης Φεβρουαρίου, η οποία θα αποκτήσει άτυπο χαρακτήρα κοινωνικού δημοψηφίσματος παλλαϊκής κατακραυγής της κυβερνητικής πλειοψηφίας, και ως εκ τούτου κρίνεται πολύ πιθανό να αποτελέσει την θρυαλλίδα απρόβλεπτων και καταιγιστικών πολιτικών εξελίξεων, ενώ υπό προϋποθέσεις μπορεί να προκαλέσει ακόμη την αποσταθεροποίηση και την πτώση του διεφθαρμένου και διαπλεκόμενου μητσοτακικού συστήματος εξουσίας.

Υπό τα δεδομένα αυτά, ο κ. Μητσοτάκης, επιχειρώντας την επικοινωνιακή του αντεπίθεση, παραχώρησε (στις 16-2-2025) εκτενή συνέντευξη στην πάντοτε φιλόξενη εφημερίδα «Καθημερινή»1, στην οποία εμφανίστηκε εγγυητής της πολιτικής σταθερότητας, προστάτης της δημοκρατίας και λάβρος κατά της αντιπολίτευσης.

Ακολούθως, υπαινίχθηκε σαφώς ότι οι μαζικές κινητοποιήσεις των πολιτών ταυτίζονται με «κομματικές υστεροβουλίες» και «σχέδια προσωπικής προβολής». Παράλληλα, στην ίδια συνέντευξη ο κ. Μητσοτάκης αναφέρθηκε στην πορεία των ελληνοτουρκικών σχέσεων και των ειρηνευτικών συνομιλιών για την επίλυση Ρώσο-ουκρανικής διένεξης.

Μελετώντας κανείς προσεκτικά την συνέντευξη του προέδρου της κυβερνήσεως συνειδητοποιεί με δέος την πολιτική και κοινωνική απομόνωση του Κυριάκου Μητσοτάκη, ο οποίος, έχοντας χάσει κάθε επαφή με την πραγματικότητα, στηρίζεται αποκλειστικά στην δύναμη των φίλα προσκείμενων εφημερίδων και ΜΜΕ για την μακροημέρευση της πολιτικής του εξουσίας.

Παραδίδει με κομπασμό μαθήματα πολιτικής ευθύνης και ευπρέπειας, τονίζοντας υποκριτικά ότι «η χώρα έχει ανάγκη από αλήθεια και σοβαρότητα», ενώ την ημέρα του σιδηροδρομικού δυστυχήματος ολόκληρος ο ελληνικός λαός διαπίστωσε με τον πλέον τραγικό τρόπο την κατάρρευση του αφηγήματος του επιτελικού κράτους, αφού αποδείχθηκε –όχι η σοβαρότητα της χώρας αλλά– η ανικανότητα της κυβέρνησης του κ. Μητσοτάκη να εγγυηθεί την καλή λειτουργία του σιδηροδρομικού δικτύου, σύγχρονες υποδομές και ευρωπαϊκά συστήματα ασφαλούς κυκλοφορίας των τραίνων και μεταφοράς των επιβατών.

ΜΠΑΖΩΜΑ

Στο απόγειο της πολιτικής του θρασύτητας, ο κ. Μητσοτάκης, αντί να απολογηθεί για το πρωτοφανές μπάζωμα, που κατέστρεψε (κατά γενική παραδοχή) όλα τα πιθανά ευρήματα, στοιχεία και πειστήρια2, τα οποία θα μπορούσαν να συγκεντρωθούν από τις αρμόδιες κρατικές αρχές και υπηρεσίες, και να αξιολογηθούν, ώστε να ριχθεί άπλετο φως σε κάθε σκοτεινή πτυχή αυτής της υπόθεσης και να απαντηθούν τα καυτά ερωτήματα των χαροκαμένων γονέων για τα πραγματικά αίτια του πολύνεκρου σιδηροδρομικού δυστυχήματος, εκείνος αποδύεται σε ένα «μητσοτακικό» παραλήρημα, καθώς φαντασιώνεται έναν «αντιμητσοτακικό» συνασπισμό πολιτικών δυνάμεων, «που κρύβει την δική του έλλειψη προγραμμάτων και θέσεων», ενώ όφειλε να ζητήσει –και διαρκώς να ζητάει– συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, υποβάλλοντας τουλάχιστον την παραίτηση της κυβερνήσεώς του.

Ο κ. Μητσοτάκης, εκδηλώνοντας την έντονη περιφρόνησή του για τον συναισθηματικό αντίκτυπο της σιδηροδρομικής τραγωδίας στο συλλογικό υποσυνείδητο των Ελλήνων πολιτών, αδιαφορεί επιδεικτικά για την εδραιωμένη πεποίθηση του ελληνικού λαού ότι το μπάζωμα διατάχθηκε «άνωθεν», με σκοπό να καταστεί ανέφικτη η συλλογή από τον τόπο του δυστυχήματος των κρίσιμων αποδεικτικών στοιχείων –και επομένως τεκμαίρεται η πολιτική βούληση της κυβερνήσεως να εκμηδενίσει την αποδεικτική τους δύναμη– που θα μπορούσαν να οδηγήσουν στην αποκάλυψη της αλήθειας και στον στιγματισμό σημαινόντων πολιτικών προσώπων.

Την ίδια στιγμή, στο αποκορύφωμα της πολιτικής του αμετροέπειας, φθάνει στο σημείο να συνδέσει το πάγκοινο αίτημα για κάθαρση στον δικαστικό χώρο και διαφάνεια στην λήψη των πολιτικών αποφάσεων με απόπειρα νέου διχασμού της χώρας, αφού αναφέρει «η χώρα δεν έχει ανάγκη από νέους διχασμούς», ενώ κάθε διαφορετική άποψη, είτε πολιτικού σχηματισμού, είτε συλλογικού φορέα ή μεμονωμένου πολίτη που διαφοροποιείται από το επίσημο κυβερνητικό αφήγημα του «ανθρωπίνου λάθους», την αντιμετωπίζει ως «θεωρία συνωμοσίας» και «λαϊκίστικο σύνθημα», αποδεικνύοντας ότι είναι επικίνδυνος, ζώντας στο δικό του παράλληλο σύμπαν, εντελώς αποκομμένος από την κοινωνική πραγματικότητα.

Όταν ο κ. Μητσοτάκης αναφέρεται στην αναζήτηση της αλήθειας, στον εντοπισμό και στην τιμωρία των υπευθύνων, υπονοεί πάντοτε μη πολιτικά πρόσωπα, καθόσον τα μέλη της κυβερνήσεώς του και ο ίδιος προσωπικά είναι υπεράνω πάσης (ποινικής) υποψίας, και επομένως ο εκάστοτε βουλευτής που υπουργοποιείται αποβάλλει αυτοδικαίως από πάνω του την ποινική ευθύνη, αποδεχόμενος (το πολύ) μόνο την πολιτική, προκαλώντας την αηδία των πολιτών για την προκλητική και άνιση μεταχείρισή τους.

Συνεπώς, η εκάστοτε κυβερνητική πλειοψηφία επιρρίπτοντας συστηματικά την ευθύνη για κάθε τραγωδία, είτε στο μικροκλίμα (Μάτι), είτε στην «ακραία αστική καταιγίδα» (Μάνδρα), είτε, τέλος, στον ανθρώπινο (μη πολιτικό) παράγοντα (Τέμπη), θα εμφανίζεται πάντοτε ενώπιον της κοινής γνώμης, ως «λευκή αθώα περιστερά» για τους συσσωρευμένους θανάτους, εμπαίζοντας με τον πλέον σαδιστικό τρόπο την νοημοσύνη των Ελλήνων πολιτών και διεκδικώντας με περισσή θρασύτητα την ψήφο τους.

Αξίζει να επισημανθεί ότι ο Σέρβος ομόλογος του κ. Μητσοτάκη (Μίλος Βούτσεβιτς) σε ανάλογο σιδηροδρομικό δυστύχημα –μικρότερης όμως έκτασης– που σημειώθηκε τον Νοέμβριο του 2024 στην ομόδοξη βαλκανική χώρα (κατάρρευση της στέγης στο σιδηροδρομικό σταθμό του Νόβι Σαντ εξαιτίας της οποίας βρήκαν τον θάνατο 15 άνθρωποι3) εξαναγκάστηκε σε παραίτηση ύστερα από σφοδρές και επαναλαμβανόμενες αντικυβερνητικές διαδηλώσεις (με κεντρικό σύνθημα «Φτάνει πια η σιωπή»4), στις οποίες συμμετείχαν μαζικά κυρίως φοιτητές, αγρότες και εκπαιδευτικοί.

Μήπως άραγε έφθασε επιτέλους η στιγμή και για τον ελληνικό λαό να ακολουθήσει το παράδειγμα των Σέρβων πολιτών, προκειμένου να απαλλαγεί από την κυβέρνηση των υποκλοπών, της συγκάλυψης, της αλαζονείας και της διαφθοράς;

ΟΥΚΡΑΝΙΚΟ ΖΗΤΗΜΑ

Αναφορικά με τον τρόπο επίλυσης της Ρωσο-ουκρανικής εμπόλεμης κρίσης, εντύπωση προκάλεσε η τοποθέτηση του κ. Μητσοτάκη ότι «πιστεύει στην ευρωατλαντική συμμαχία», υπογραμμίζοντας την ανάγκη της παρουσίας της Ευρώπης στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων για την Ουκρανία, καθώς έδειξε να μην έχει αντιληφθεί την κολοσσιαία μεταβολή της πολιτικής φιλοσοφίας της νέας διακυβέρνησης Τραμπ, που επιδιώκει την βαθμιαία αποστασιοποίηση των Η.Π.Α. από τα ευρωπαϊκά πράγματα.

Στο επίπεδο διεθνών σχέσεων συντελούνται τεκτονικές αλλαγές και η ανθρωπότητα οδεύει προς μια νέα Γιάλτα, ενώ η Ε.Ε. θα στέκεται παραπονεμένη στο περιθώριο των κοσμογονικών αλλαγών. Σύμφωνα με όσα είναι γνωστά μέχρι σήμερα η επίλυση της ουκρανικής κρίσης σχεδιάζεται χωρίς την θεσμική συμμετοχή της Ε.Ε. γεγονός πρωτοφανές για την σύγχρονη διπλωματία, αφού για πρώτη φορά στα μεταπολεμικά χρονικά παρατηρείται όχι μόνο ρήγμα στην δυτική ενιαία εκπροσώπηση (Η.Π.Α. και Ε.Ε.), αλλά οι Ουάσιγκτον και Βρυξέλλες υιοθετούν εκ διαμέτρου αντίθετη διαπραγματευτική τακτική και στάση στην διαχείριση και αντιμετώπιση του Ρώσο-ουκρανικού πολέμου.

Ο στενός πυρήνας της Ε.Ε. (Γαλλία-Γερμανία) και η γραφειοκρατία των Βρυξελλών βρίσκονται σε κατάσταση πανικού, καθώς συνειδητοποιούν για πρώτη φορά ότι έχουν τεθεί σε καθεστώς στρατηγικής και διπλωματικής απομόνωσης, μετά το χαστούκι του Τραμπ στο υπεροπτικό Ευρώ-ιερατείο των Βρυξελλών.

Ανησυχώ ιδιαίτερα, διότι η Ευρωπαϊκή Ένωση διέπεται από έντονο αντιρωσικό μένος, γεγονός που είναι ικανό να ωθήσει την ηγεσία της σε επικίνδυνες αποφάσεις, προκρίνοντας όχι μόνο την αύξηση των αμυντικών δαπανών, αλλά ακόμη και την αποστολή στρατιωτικών δυνάμεων στην ουκρανική επικράτεια, με σκοπό (δήθεν) την εγγύηση της εδαφικής ακεραιότητας της Ουκρανίας από την ενδεχόμενη εκδήλωση νέας ρωσικής επιθετικής ενέργειας. Σε κάθε περίπτωση όμως, η εγγύτητα των ευρωπαϊκών και ρωσικών στρατιωτικών δυνάμεων στην γραμμή επαφής, αυξάνουν κατακόρυφα τον κίνδυνο ευθείας πολεμικής αντιπαράθεσης μεταξύ της Ευρώπης και της Ρωσικής Ομοσπονδίας με ανυπολόγιστες συνέπειες στην αρχιτεκτονική δομή της παγκόσμιας ασφάλειας.

Οι επόμενες εβδομάδες θεωρούνται ιδιαίτερα κρίσιμες για την μορφή, το είδος και την εξέλιξη των διαπραγματεύσεων μεταξύ της Ουάσιγκτον και της Μόσχας, ενώ δεν αποκλείεται η φιλοπόλεμη φιλελεύθερη ελίτ της Ε.Ε. συνεργαζόμενη το διεφθαρμένο καθεστώς του Κιέβου να προβούν σε ύπουλες και προκλητικές στρατιωτικές ενέργειες, με σκοπό να ματαιώσουν την επίτευξη ειρηνευτικής συμφωνίας, παρασύροντας την Ευρώπη, αλλά και ολόκληρο τον κόσμο σε έναν γενικευμένο παγκόσμιο πόλεμο, από τον οποίο δεν θα υπάρξουν νικητές και ηττημένοι.

ΕΛΛΗΝΟΤΟΥΡΚΙΚΕΣ ΣΧΕΣΕΙΣ

Επίσης, ο κ. Μητσοτάκης στην συνέντευξή του στην «Καθημερινή» επιδόθηκε στις γνωστές πολιτικές του ταχυδακτυλουργίες, μιλώντας για «ορατά αποτελέσματα» από την πολιτική της εξομάλυνσης των ελληνοτουρκικών σχέσεων, ενώ ο ελληνικός λαός ως μόνη ορατή πραγματικότητα εξακολουθεί να βλέπει την εμμονή των Τούρκων στην «Γαλάζια Πατρίδα», την οποία έχουν αναγάγει σε επίσημο δόγμα της εξωτερικής τους πολιτικής, που συμπυκνώνει το σύνολο των επεκτατικών και αλυτρωτικών διεκδικήσεων της γείτονος χώρας και υπονομεύει την άσκηση του δικαιώματος εθνικής μας κυριαρχίας στα ελληνικά νησιά του Αιγαίου.

Την ίδια στιγμή, η απολύτως νόμιμη και σύμφωνη με το Δίκαιο της Θάλασσας αναφαίρετη άσκηση του δικαιώματος επέκτασης του εύρους των χωρικών μας υδάτων στα 12 ν.μ. αντιμετωπίζεται από την πολιτικοστρατιωτική ελίτ της Τουρκίας ως «αιτία πολέμου» (casus belli), δηλαδή θα εκληφθεί ως μονομερής ενέργεια της Ελλάδας, που θα προκαλέσει αυτομάτως την εμπόλεμη σύρραξη των δύο χωρών.

Συνεπώς, η συγκυριακή μείωση του αριθμού των παραβιάσεων του εθνικού εναέριου χώρου και η αποφυγή των εντάσεων στο Αιγαίο δεν εμπνέουν δικαιολογημένη αισιοδοξία και ασφάλεια, ούτε πιστοποιούν την στέρεη βελτίωση των ελληνοτουρκικών σχέσεων, όσο η Τουρκία δεν εγκαταλείπει την δυνατότητα της προσφυγής στην χρήση στρατιωτικής βίας, στην περίπτωση ατυχούς εκβάσεως μιας διαπραγματευτικής διαδικασίας με την Ελλάδα.

Επομένως, η επίκληση των «ήρεμων νερών» από τα πρωθυπουργικά χείλη είναι το «κουτόχορτο» για τους βρεφοποιημένους πολίτες, και ως εκ τούτου δεν παράγει «επωφελές κεκτημένο» για την γεραπετρίτεια εξωτερική πολιτική, όσο δεν ακυρώνεται ή έστω δεν μετριάζεται η αναθεωρητική ατζέντα της Άγκυρας, που επιδιώκει σταθερά και ανυποχώρητα την ανατροπή του υφιστάμενου στάτους κβο (status quo) στο Αιγαίο, καθώς πάγια γεωπολιτική της επιδίωξη αποτελεί η τροποποίηση των όρων της Συνθήκης της Λωζάνης.

Αξίζει στο σημείο αυτό να υπενθυμίσουμε με έμφαση ότι, κατά την πάγια αρχή της ελληνικής διπλωματίας, ως ελληνοτουρκική διαφορά που χρήζει παραπομπής στο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης, αναγνωρίζεται μόνο η οριοθέτηση της υφαλοκρηπίδας των νησιών του Βορειοανατολικού Αιγαίου και των Δωδεκανήσων, και της Αποκλειστικής Οικονομικής Ζώνης (Α.Ο.Ζ.) στο Αιγαίο και στην Ανατολική Μεσόγειο.

Κάθε άλλη «ελληνοτουρκική διαφορά», που εισάγεται μονομερώς από την Άγκυρα στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων, αντιμετωπίζεται από την ελληνική πλευρά ως παράλογη τουρκική αξίωση.

Οφείλουμε να υπογραμμίσουμε ότι όλοι είμαστε υπέρ των ήρεμων νερών, αλλά όχι όλοι έναντι οποιουδήποτε ανταλλάγματος ή εκχώρησης εθνικής κυριαρχίας και κυριαρχικών δικαιωμάτων. Είμαστε υποχρεωμένοι να διασφαλίσουμε την εθνική μας κυριαρχία, τα ζωτικά κυριαρχικά δικαιώματα της πατρίδας μας, που απορρέουν από το Δίκαιο της Θάλασσας και τις Διεθνείς Συνθήκες, εξοπλίζοντας τις ένοπλες δυνάμεις και σφυρηλατώντας πνεύμα εθνικής ομοψυχίας και ενότητας μεταξύ του λαού, προκειμένου να αντιμετωπιστεί επιτυχώς ο τουρκικός επεκτατισμός.

Κρίνεται ωστόσο σκόπιμο, οι Έλληνες πολίτες να ανοίγουν συχνότερα τον χάρτη της Ελλάδας, αφού έτσι θα διαπιστώσουν ότι η γεωγραφία του Αιγαίου μαρτυρεί, καταδεικνύει και επιβεβαιώνει, διαμέσου των αιώνων, την αδιαμφισβήτητη ελληνικότητά του.

ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Το παρόν άρθρο δημοσιεύτηκε σε συμπτυγμένη μορφή στο φύλλο της «ΚΥΡΙΑΚΑΤΙΚΗΣ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑΣ», 23-2-2025, σελ. 58.

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ





ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!

Η εθνική τραγωδία των Τεμπών «ξεβράκωσε» πλήρως ολόκληρο το πολιτικό σύστημα

Η ανείπωτη τραγωδία των Τεμπών έχει αφήσει ανεξίτηλο σημάδι στην ελληνική κοινωνία, προκαλώντας ένα βαθύ και αθεράπευτο τραύμα. Η εθνική αυτή καταστροφή, με τον θάνατο δεκάδων νέων παιδιών, αναδεικνύει με δραματικό τρόπο τις διαχρονικές στρεβλώσεις και τις “χαίνουσες πληγές” του ελληνικού πολιτικο-οικονομικού συστήματος. Αυτές οι στρεβλώσεις και οι παθογένειες γιγαντώθηκαν κατά την περίοδο της ύστερης Μεταπολίτευσης, του μνημονιακού οδοστρωτήρα και της σημερινής μεταμνημονιακής κηδεμονίας. Πίσω από την επιφανειακή ευρωπαϊκή εικόνα, κρύβονται τα σκελετωμένα υπολείμματα ενός παραπαίοντος συστήματος, το οποίο είναι έτοιμο να καταστρέψει την επίπλαστη εικόνα ευημερίας και να μας επαναφέρει στην οδυνηρή πραγματικότητα της παρακμής.

Κατά τις τελευταίες δεκαετίες, το βασικό σύνθημα των κυβερνήσεων ήταν η ανασυγκρότηση του κράτους, η δημιουργία ενός “επιτελικού κράτους” και παρόμοιες κενές υποσχέσεις. Ωστόσο, αυτά τα συνθήματα δεν ήταν τίποτα περισσότερο από λόγια χωρίς ουσία. Παράλληλα, οι κυβερνήσεις εξυπηρετούσαν τα συμφέροντα των ισχυρών, διαχέοντας τις ευθύνες για κάθε καταστροφή και αποφεύγοντας την ανάληψη πολιτικών ευθυνών. Αν κάποια κυβέρνηση είχε τολμήσει να αναλάβει πλήρως τις ευθύνες της, αυτό θα μπορούσε να αποτελέσει μια λυτρωτική πράξη για την Ελλάδα, σπάζοντας τον κύκλο ατιμωρησίας και διαφθοράς και οδηγώντας σε μια νέα πολιτική αντίληψη και συνείδηση.

Αυτή η στάση δημιούργησε ένα κύμα οργής, με την κοινωνία να απαιτεί τη τιμωρία όλων των υπευθύνων. Η λίστα των υπευθύνων είναι μεγάλη και φτάνει μέχρι το ίδιο το πολιτικό σύστημα, το οποίο έχει διαβρωθεί από μια νοσηρή κομματοκρατία που αναπτύχθηκε κατά τη διάρκεια της μεταπολίτευσης και συνεχίζει να κυριαρχεί σήμερα. Οι διαμαρτυρίες και οι συγκεντρώσεις σε όλη την Ελλάδα και το εξωτερικό, πρωτοστατούμενες από τη νέα γενιά, φωνάζουν για πλήρη διαφάνεια και απόδοση δικαιοσύνης, ενώ η κυβέρνηση της ΝΔ προσπαθεί να συγκαλύψει όλες τις πτυχές αυτής της τραγωδίας, κάτι που εντείνει την πολιτική κρίση.

Ένα από τα κύρια ερωτήματα που παραμένει αναπάντητο είναι το περιεχόμενο του εμπορευματικού τρένου που προκαλέσε την καταστροφική πυρκαγιά και συνέβαλε στον θάνατο δεκάδων ανθρώπων. Η αποκαλυπτική αλήθεια για το ρόλο των πολιτικών εκπροσώπων, της οικονομικής ολιγαρχίας και των διοικήσεων του ΟΣΕ και των συναφών εταιρειών αναδεικνύει την παρακμιακή πορεία της χώρας μας. Η ανεξέλεγκτη συγκάλυψη των γεγονότων από την κυβέρνηση της ΝΔ απειλεί να βυθίσει την πολιτική της υπόσταση σε μια άβυσσο.



Ο ελληνικός σιδηρόδρομος, παρά την τεράστια δημόσια δαπάνη που έχει καταβληθεί για την αναβάθμισή του, είναι εγκλωβισμένος στην πελατειακή λογική, στην αναξιοκρατία και σε μια διαπλεκόμενη οικονομική κατάσταση που εμποδίζει τη σωστή λειτουργία του. Δυστυχώς, αυτό δεν αποτελεί μεμονωμένο φαινόμενο, αλλά αντανακλά τις παθογένειες ολόκληρου του πολιτικού συστήματος, το οποίο συνδέεται άμεσα με τη διαπλοκή και τη διαφθορά.

Η Ελλάδα, παρά την οικονομική κρίση του 2010 και τα μνημονιακά μέτρα που ακολούθησαν, δεν φαίνεται να έχει αποδεχτεί την αναγκαιότητα ενός πραγματικού εκσυγχρονισμού. Αντί για σχέδια αλλαγής, το πολιτικό σύστημα ακολουθεί την ίδια κατεύθυνση που οδήγησε τη χώρα στη χρεοκοπία και στην αποτυχία. Η κατανομή των πόρων από το ταμείο ανάκαμψης ήταν η τελευταία ευκαιρία για αλλαγές, αλλά δυστυχώς δεν υπήρξε καμία ουσιαστική πρόταση για τη βιώσιμη αναδόμηση της χώρας.

Η ανατροπή της σημερινής οικονομικής και κοινωνικής ανισότητας απαιτεί μια σοβαρή αναδιάρθρωση, η οποία δεν πρέπει να περιορίζεται στην αύξηση του πλούτου μιας μικρής κάστας συμφερόντων. Η υγεία των υποδομών, όπως οι σιδηρόδρομοι, τα πλοία και τα αεροπλάνα, είναι πλέον σε κίνδυνο, με συνέπειες για την ασφάλεια των πολιτών. Αυτές οι παραλείψεις αποκαλύπτουν τη δομική κρίση της χώρας, η οποία καλύπτεται από τις επικοινωνιακές επιφανειακές αντιπαραθέσεις μεταξύ των κομμάτων και τον έλεγχο του συστήματος ενημέρωσης.

Η Ελλάδα βρίσκεται σε μια παρακμιακή πορεία, η οποία έχει τις ρίζες της στην ύστερη Μεταπολίτευση, τη μνημονιακή κηδεμονία και τη σημερινή μεταμνημονιακή κατάσταση. Η πολιτική ηγεσία αδυνατεί να ανταποκριθεί στις ανάγκες της κοινωνίας και να αναλάβει πρωτοβουλίες για την ουσιαστική αναδιάρθρωση της χώρας. Η ανάγκη για ένα δημοκρατικό πατριωτικό πολιτικό κίνημα είναι επιτακτική, προκειμένου να αντιμετωπιστούν τα μεγάλα προβλήματα της χώρας, όπως η οικονομική ανασυγκρότηση, η παιδεία, η εθνική στρατηγική, η προστασία των μεσαίων και χαμηλότερων εισοδημάτων, η αντιμετώπιση της δημογραφικής κατάρρευσης και η ενίσχυση του δημοκρατικού πολιτεύματος.

Η αντίδραση του λαού, καθώς και η ανάγκη για μια πολιτική αλλαγή, αποτελούν τη μοναδική ελπίδα για τη χώρα. Αν δεν ξεπεραστεί η σημερινή κρίση του πολιτικού συστήματος και δεν αναληφθούν γενναίες πρωτοβουλίες, η Ελλάδα κινδυνεύει να βυθιστεί σε ακόμα μεγαλύτερες περιπέτειες, σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και πιο ασταθής.

Πηγή: Το διαβάσαμε εδώ


ΑΠΟΠΟΙΗΣΗ ΕΥΘΥΝΩΝ Οι πληροφορίες και άλλα δεδομένα που δημοσιεύονται στο παρόν άρθρο, μαζί με συνδέσμους προς άλλους ιστότοπους, είναι καθαρά ενημερωτικά και απολύτως ανεπίσημα. epiosyinfo.blogspot.com

Ενα Like μας βοηθάει να συνεχίσουμε Facebook

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΚΟΙΝΟΠΟΙΗΣΕ κάθε Δημοσίευση μας….Ορισμένα αναρτώμενα απο το διαδίκτυο, κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής) θεωρούμε οτι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Το Epiosyinfo ως news aggregator ασπάζεται βαθιά, τις Δημοκρατικές αρχές της πολυφωνίας και ως εκ τούτου, αναδημοσιεύει κείμενα και ρεπορτάζ, από όλους τους πολιτικούς χώρους. !!!!!